Canada was het mooiste meisje van de klas, Amerika was het meest verrassende meisje van de klas, Australie was de meest gezellige meid van de klas en Nieuw Zeeland is veruit de stoerste chick van de klas. Er is geen winnaar, allen hadden ze mij iets bijzonders te bieden, ieder met hun eigen kwaliteiten omhelsde ze mij met meer dan 1000 armen.

 

"Maar Maarten, waarom heb je er nou uiteindelijk voor gekozen om er een jaar in je eentje op uit te treken?" Deze vraag is mij honderden keren gesteld afgelopen jaar en is door mij ook altijd op een zelfde manier beantwoord; ik ben een verzamelaar van mooie momenten.

Mooie momenten zijn naar mijn inziens zeer kostbaar en kunnen je heel veel steun bieden in de rest van het leven. Mooie momenten worden doorgaans opgewekt door het land te verlaten en jezelf in het diepe te gooien. Mooie momenten stijgen in waarde als je er hard voor hebt moeten vechten en als ze uit een onverwachtse hoek komen. Lag ik in Nederland nog vaak wakker s nachts met een tal van zorgen aan mijn hoofd, tijdens het reizen lig ik vaak wakker met een heel scala aan mooie herinneringen en op mijn gezicht staat een glimlach.

Als verzamelaar van mooie momenten is er echter een taak die moeite kost en die niet ieder persoon kan volbrengen. Het gaat hier om het omzetten en het positief inzetten van je verzamelde momenten. Wanneer men bij thuiskomst mooie momenten om kan zetten in levensvreugd, positiviteit en frisse blikken dan kan men zich als geslaagd momentenverzamelaar achten. Denk je alleen maar terug aan die goede oude momentenverzameltijd en ga je thuis zitten sikkeneuren, dan heb je de eindtaak helaas niet goed weten te volbrengen.

Nieuwe momenten zorgen er ook voor dat oude momenten weer meer waardering ontvangen, wat betekent dat je als momentenverzamelaar op 2 fronten winst binnenhaalt. Nu het einde in zicht is heb ik zin om naar huis te gaan. Sky diven, bungy, kilometers aan on-ontdekte natuur, het kan me allemaal niet zoveel meer schelen, mijn vizier staat nu op thuis en dat zal niet veranderen. Iedere keer als ik in de local-pub zit en ik zie een groep vrienden lam worden en lol trappen dan licht er een vuurtje in me op en heb ik zo'n sterkte drang om weer naar huis te gaan. Ik heb zelfs weer zin om Cafe de Don te betreden, wie had dat ooit verwacht?

 

Voor nu nog even het Nieuwe Zeeland in een kokosnotendop;

 

Bij aankomst in dit land had ik het gevoel dat ik mezelf een nieuw doel cq uitdaging moest stellen. Geen doel in de zin van sky diven, kantklossen of pitrieten, maar meer iets op een grotere schaal. Na een jaar reizen gaat alles je op een gegeven moment vrij gemakkelijk af en alle grote doelen zoals huis zoeken, werk zoeken, nieuw leven opbouwen, engels beheersen had ik al van mijn lijstje afgevinkt. Bij aankomst in mijn eerste dorpje Rotuara in het Noorder-Eiland werd me na een aantal gesprekken met locals en reizigers duidelijk wat dit doel ging worden; liften! Ik heb het nooit eerder gedaan en was er altijd een beetje bang voor. Maar nu ben ik een grote jongen, en iedereen doet het, en iedereen zegt dat het veilig en makkelijk is en zelfs de hosteleigenaren moedigen het aan dus daar lag mijn nieuwe uitdaging! De reden waarom het hier makkelijker is dan andere landen is het ouderwets sociale reisklimaat wat er hier hangt, de vriendelijkheid van de lokale bevolking en de relatief korte afstanden tussen 2 bestemmingen.

 

Het bleek een unieke en avontuurlijke ervaring en hoe was ik anders die 2 diep-verlegen Koreaantjes tegengekomen (aangesproken bij een tankstation) die me na een rit van 5 uur duizendmaal hartelijk bedankte voor de gezelligheid en informatie over Nederland, of het Amerikaanse pro-actieve en gepensioneerde koppel die bij het spreken over Barrack O. al bijna tranen van hoop in hun ogen kregen, en het Maori (native NZ) gezinnetje die zo lief waren om mij bij 2 vriendinntjes in Wellington voor de deur af te droppen, en niet te vergeten de hyperactieve vroedvrouw die me wel 5x keer in een half uur vertelde hoe boos haar mannetje zou worden als hij er achter kwam dat ze lifters oppikte.

 

Naast deze kortstondige relaties had ik ook nog 2 voltreffers te pakken. Personen waarmee ik langer rond ben blijven hangen. De eerste was de prettig gestoorde Brabander Louie. Louie was de impulsiefheid hemzelve en heeft mij na veel gezeur over de streep getrokken om een populaire dagwandeling op een alternatieve wijze te lopen. Voor deze hike word je normaal gesproken opgepikt door een shuttle-bus, begin je de tocht om 8 uur s ochtends met nog +/- 750 andere wandelaars en word je vervolgens weer opgepikt aan het eind door dezelfde shuttle-bus. De wandeling duurt gemiddeld 7/8 uur en de wandelaar moet rekening houden met extreme weersveranderingen en koude temperaturen. Onze versie: om 12 uur s middags beginnen om de grote menigte te ontlopen, de auto aan het begin neerzetten, hopen op een slaapplaatsje in een van de berghutten, s ochtends de wandeling afmaken en terug liften naar de auto aan het beginpunt (reistijd 45 minuten). Voor mij was het plan te uitdagend, te krakemikkig en ik zag teveel risico's, toch heeft Louie me na veel gezeur over de streep weten te trekken en dit heeft mij uiteindelijk een van de meest magische en mystieke ontmoetingen met moeder natuur opgeleverd. Maar het ging niet van zelf. Hoor mijn verhaal;

 

De hike heet de Tongarino crossing en wordt geklasseerd als een uitdagende hike. Ik ben zelf niet zo heel fit voor lange afstand wandelingen en ook heb ik geen goede wandelschoenen, geen wind/regen jack, geen afritsbroek, maar wel 2 vervuilde longen en een flink paar kuiten. Ik was dus een beetje bang van tevoren dat de 2 andere jongens iedere keer op mij moesten wachten, maar dit viel achteraf reuze mee. Na 5 minuten lopen moest ik Louie al direct gelijk geven in zijn plan om later te beginnen, er was niemand anders aanwezig op de trail, wat mij een speciaal gevoel gaf. Onderweg kom je de beroemde Lord of the Rings vulkaan Mt Doom tegen, die je ook kan beklimmen als je wilt, maar die wel enige klimervaring eist. Het gaat recht omhoog, er zijn geen wandelpaden, er hangt een enorme wolk over de top en je loopt op los wegzakkend zand en stenen. Toch wou ik het een kans geven, net als de anderen, dus we spraken af om de tocht ieder voor zich te doen en rond 16 uur weer terug te zijn bij het afspreekpunt. Na een uur omhoog geklauterd te hebben was ik het zat, ik zakte de hele tijd weg, mijn schoenen waren tot de nok gevuld met zand en ik vond onderweg een hele comfortabele zitsteen. Ik had de I-pod bij, knalde Pink Floyd in de speakers en omdat er verder niemand anders aanwezig was begon ik als een melangolische schipper de Pink Floyd liederen uit volle borst mee te bleren. En ik voelde me geweldig, on top the world, een oogstrelend uitzicht, helemaal alleen! Dit heb ik zo een uurtje volgehouden, en terwijl de jongens nog hard aan het klauteren waren besloot ik weer naar beneden te gaan om al boeklezend en shagrokend op ze te wachten. Alleen het werd koud, en er was niemand anders te bekennen, en de jongens kwamen niet op tijd naar beneden. Eerst probeerde ik mezelf rustig te praten, maar na een half uur wachten kreeg ik de ouderwetse schrik erin. Ik was er op een gegeven moment van overtuigd dat er iets gebeurt was op de krater van die enge Mt Doom en ik wist even niet goed wat ik moest doen. Ik had geen telefoon, geen kaart van de wandeling, en mijn ogen stonden constant gericht op het afdalingsgedeelte van de vulkaan. Ik voelde me weer het jongentje die voor het eerst alleen thuis is, bang is dat zijn ouders niet thuiskomen en alleen maar uit het raam zit te turen, wachtend op de auto. Na 45 minuten wachten zag ik iemand naar beneden komen, een Tjechisch meiske, en zij vertelde me dat een van de twee jongens op de top zoek is geraakt, dat de ander er nu naar zoekt en dat het heel erg koud is op de top. Ze waren ook de enige mensen overgebleven op de krater, dus het was nu heel erg lonely on the top. Na dit bericht kreeg ik echt de schrik erin en raakte ik even lichtjes in paniek. Deze schrik werd ook veroorzaakt omdat we een blijkbaar nog een andere inschattingsfout hadden gemaakt. Wij dachten namelijk dat de wandeling van Mt Doom naar de hut ongeveer 2 uur in beslag zou nemen. Tjechisch meiske kwam er net vandaan en wist me te vertellen dat het ons nog zeker 4 uur zou kosten. En het was ondertussen al 17 uur. En in donker wandelen is niet fijn. En toen was het Tjechische meiske ook weg, en was ik helemaal alleen, en kon ik de stilte heel goed horen. Om 17:15 hoorde ik in 1 keer een harde kreet echoen via de vulkanen, "Maarten.....we komen eraahaaan!" De geruststelling die ik op dat moment voelde is nu even niet te beschrijven, maar blijkbaar is Louie de avonturier zonder aan te geven de krater gaan verkennen en was het zo mistig daar boven dat ze elkaar even goed kwijt waren. Ook zij hadden goed de schrik erin gehad en we waren blij weer bij elkaar te zijn om onze tocht te vervolgen. De paar uur die volgde tussen MT Doom en de hut waren echt spiritueel te noemen, ik voelde me echt een soort van Frodo die nieuw land aan het verkennen was, we waren echt te enige op de track en de natuurverschijnselen die we onderweg tegen zijn gekomen waren buitenaards! Aangekomen bij de hut was ik gebroken, blaren all the way, en had zo;n behoefte aan een bed. Wonder boven wonder waren er nog 3 matrasjes over, en Louieke was zo slim geweest 4 liter wijn mee te brengen, de zon ging onder achter de vulkanen, de sterren waren sterker dan ooit, wat een meesterlijk moment! De volgende ochtend maakte we de track af en aan het einde was geen kip te bekennen. Normale mensen komen dan ook pas om 16 uur terug van de wandeling, dus ik schatte mijn kansen voor een lift met 3 personen zeer laag in. Louie zei direct dat ik positief moest blijven.... en hij had gelijk. Binnen 5 minunten stopte er een aardige vrouw (die eigenlijk de andere richting op ging) en ze moest nog een aantal uur wachten op haar zus, die ook de wandeling deed, en ze bracht ons graag naar onze auto aan het beginpunt. Onderweg zijn we in totaal maar drie andere auto's tegengekomen! Ongeloofelijk! Aangekomen bij de auto heb ik Louie sterk de hand geschut en hem bedankt voor het doorzetten van dit avontuur.

 

Wat ik allemaal in het zuider-eiland uitgespookt heb dat bewaar ik nog wel even voor thuis, moet natuurlijk nog wel iets te vertellen over houden! Ik heb in ieder geval met heel veel plezier geschreven afgelopen jaar en ik hoop dat jullie ook met een zelfde plezier mijn verhalen hebben gelezen. Dit is zeker ook niet het einde, dit jaar was ik op mijn allergelukkigst, mijn allervrolijkst, mijn allersterkst en ik heb voor mijn gevoel heel veel geleerd. Mensen schuiven reizen weleens weg als het weglopen voor je verantwoordelijkheden in je eigen land, maar ik ben er van overtuigd dat reizen ook verantwoordelijkheden met zich mee brengt waar je je doorheen moet worstelen. Ik kan dit geluk dus niet aan mijn neus voorbij laten gaan en er zijn nog bakken vol mooie momentjes om te verzamelen, maar een ding is wel duidelijk geworden, aan het einde zal ik altijd weer terugkeren naar mijn dierbare Nederland!

 

Hierbij nog wat foto's van het Noorder-Eiland, Nieuw Zeeland:

 

 

Mijn vlucht komt aan op zaterdag avond 18.20 en het vluchtnummer is BD111 en ik vlieg met Britisch Midland. Mijn totale reistijd wordt waarschijnlijk 48 uur, dus neem het me a.u.b. niet kwalijk als ik een beetje wazig overkom. Het lijkt me een leuk expiriment om na thuiskomst flink aan de borrel te gaan, het is tenslotte zaterdagavond, alleen doe ik hier pas harde uitspraken over als ik thuis op de bank de Meern zit, misschien dat de verwachte 5 dubbele jetlag namelijk zijn tol te hard gaat eisen!

 

Tot zaterdag dan maar he!!

 

x

 

Marty!