home | fotoalbum | stats | gelinkt door | beheer | maak je eigen weblog aan! | punt.nl


Slotwoordjes
| 11 Maart 2009 | 05:42:35
Canada was het mooiste meisje van de klas, Amerika was het meest verrassende meisje van de klas, Australie was de meest gezellige meid van de klas en Nieuw Zeeland is veruit de stoerste chick van de klas. Er is geen winnaar, allen hadden ze mij iets bijzonders te bieden, ieder met hun eigen kwaliteiten omhelsde ze mij met meer dan 1000 armen.
 
"Maar Maarten, waarom heb je er nou uiteindelijk voor gekozen om er een jaar in je eentje op uit te treken?" Deze vraag is mij honderden keren gesteld afgelopen jaar en is door mij ook altijd op een zelfde manier beantwoord; ik ben een verzamelaar van mooie momenten.
Mooie momenten zijn naar mijn inziens zeer kostbaar en kunnen je heel veel steun bieden in de rest van het leven. Mooie momenten worden doorgaans opgewekt door het land te verlaten en jezelf in het diepe te gooien. Mooie momenten stijgen in waarde als je er hard voor hebt moeten vechten en als ze uit een onverwachtse hoek komen. Lag ik in Nederland nog vaak wakker s nachts met een tal van zorgen aan mijn hoofd, tijdens het reizen lig ik vaak wakker met een heel scala aan mooie herinneringen en op mijn gezicht staat een glimlach.
Als verzamelaar van mooie momenten is er echter een taak die moeite kost en die niet ieder persoon kan volbrengen. Het gaat hier om het omzetten en het positief inzetten van je verzamelde momenten. Wanneer men bij thuiskomst mooie momenten om kan zetten in levensvreugd, positiviteit en frisse blikken dan kan men zich als geslaagd momentenverzamelaar achten. Denk je alleen maar terug aan die goede oude momentenverzameltijd en ga je thuis zitten sikkeneuren, dan heb je de eindtaak helaas niet goed weten te volbrengen.
Nieuwe momenten zorgen er ook voor dat oude momenten weer meer waardering ontvangen, wat betekent dat je als momentenverzamelaar op 2 fronten winst binnenhaalt. Nu het einde in zicht is heb ik zin om naar huis te gaan. Sky diven, bungy, kilometers aan on-ontdekte natuur, het kan me allemaal niet zoveel meer schelen, mijn vizier staat nu op thuis en dat zal niet veranderen. Iedere keer als ik in de local-pub zit en ik zie een groep vrienden lam worden en lol trappen dan licht er een vuurtje in me op en heb ik zo'n sterkte drang om weer naar huis te gaan. Ik heb zelfs weer zin om Cafe de Don te betreden, wie had dat ooit verwacht?
 
Voor nu nog even het Nieuwe Zeeland in een kokosnotendop;
 
Bij aankomst in dit land had ik het gevoel dat ik mezelf een nieuw doel cq uitdaging moest stellen. Geen doel in de zin van sky diven, kantklossen of pitrieten, maar meer iets op een grotere schaal. Na een jaar reizen gaat alles je op een gegeven moment vrij gemakkelijk af en alle grote doelen zoals huis zoeken, werk zoeken, nieuw leven opbouwen, engels beheersen had ik al van mijn lijstje afgevinkt. Bij aankomst in mijn eerste dorpje Rotuara in het Noorder-Eiland werd me na een aantal gesprekken met locals en reizigers duidelijk wat dit doel ging worden; liften! Ik heb het nooit eerder gedaan en was er altijd een beetje bang voor. Maar nu ben ik een grote jongen, en iedereen doet het, en iedereen zegt dat het veilig en makkelijk is en zelfs de hosteleigenaren moedigen het aan dus daar lag mijn nieuwe uitdaging! De reden waarom het hier makkelijker is dan andere landen is het ouderwets sociale reisklimaat wat er hier hangt, de vriendelijkheid van de lokale bevolking en de relatief korte afstanden tussen 2 bestemmingen.
 
Het bleek een unieke en avontuurlijke ervaring en hoe was ik anders die 2 diep-verlegen Koreaantjes tegengekomen (aangesproken bij een tankstation) die me na een rit van 5 uur duizendmaal hartelijk bedankte voor de gezelligheid en informatie over Nederland, of het Amerikaanse pro-actieve en gepensioneerde koppel die bij het spreken over Barrack O. al bijna tranen van hoop in hun ogen kregen, en het Maori (native NZ) gezinnetje die zo lief waren om mij bij 2 vriendinntjes in Wellington voor de deur af te droppen, en niet te vergeten de hyperactieve vroedvrouw die me wel 5x keer in een half uur vertelde hoe boos haar mannetje zou worden als hij er achter kwam dat ze lifters oppikte.
 
Naast deze kortstondige relaties had ik ook nog 2 voltreffers te pakken. Personen waarmee ik langer rond ben blijven hangen. De eerste was de prettig gestoorde Brabander Louie. Louie was de impulsiefheid hemzelve en heeft mij na veel gezeur over de streep getrokken om een populaire dagwandeling op een alternatieve wijze te lopen. Voor deze hike word je normaal gesproken opgepikt door een shuttle-bus, begin je de tocht om 8 uur s ochtends met nog +/- 750 andere wandelaars en word je vervolgens weer opgepikt aan het eind door dezelfde shuttle-bus. De wandeling duurt gemiddeld 7/8 uur en de wandelaar moet rekening houden met extreme weersveranderingen en koude temperaturen. Onze versie: om 12 uur s middags beginnen om de grote menigte te ontlopen, de auto aan het begin neerzetten, hopen op een slaapplaatsje in een van de berghutten, s ochtends de wandeling afmaken en terug liften naar de auto aan het beginpunt (reistijd 45 minuten). Voor mij was het plan te uitdagend, te krakemikkig en ik zag teveel risico's, toch heeft Louie me na veel gezeur over de streep weten te trekken en dit heeft mij uiteindelijk een van de meest magische en mystieke ontmoetingen met moeder natuur opgeleverd. Maar het ging niet van zelf. Hoor mijn verhaal;
 
De hike heet de Tongarino crossing en wordt geklasseerd als een uitdagende hike. Ik ben zelf niet zo heel fit voor lange afstand wandelingen en ook heb ik geen goede wandelschoenen, geen wind/regen jack, geen afritsbroek, maar wel 2 vervuilde longen en een flink paar kuiten. Ik was dus een beetje bang van tevoren dat de 2 andere jongens iedere keer op mij moesten wachten, maar dit viel achteraf reuze mee. Na 5 minuten lopen moest ik Louie al direct gelijk geven in zijn plan om later te beginnen, er was niemand anders aanwezig op de trail, wat mij een speciaal gevoel gaf. Onderweg kom je de beroemde Lord of the Rings vulkaan Mt Doom tegen, die je ook kan beklimmen als je wilt, maar die wel enige klimervaring eist. Het gaat recht omhoog, er zijn geen wandelpaden, er hangt een enorme wolk over de top en je loopt op los wegzakkend zand en stenen. Toch wou ik het een kans geven, net als de anderen, dus we spraken af om de tocht ieder voor zich te doen en rond 16 uur weer terug te zijn bij het afspreekpunt. Na een uur omhoog geklauterd te hebben was ik het zat, ik zakte de hele tijd weg, mijn schoenen waren tot de nok gevuld met zand en ik vond onderweg een hele comfortabele zitsteen. Ik had de I-pod bij, knalde Pink Floyd in de speakers en omdat er verder niemand anders aanwezig was begon ik als een melangolische schipper de Pink Floyd liederen uit volle borst mee te bleren. En ik voelde me geweldig, on top the world, een oogstrelend uitzicht, helemaal alleen! Dit heb ik zo een uurtje volgehouden, en terwijl de jongens nog hard aan het klauteren waren besloot ik weer naar beneden te gaan om al boeklezend en shagrokend op ze te wachten. Alleen het werd koud, en er was niemand anders te bekennen, en de jongens kwamen niet op tijd naar beneden. Eerst probeerde ik mezelf rustig te praten, maar na een half uur wachten kreeg ik de ouderwetse schrik erin. Ik was er op een gegeven moment van overtuigd dat er iets gebeurt was op de krater van die enge Mt Doom en ik wist even niet goed wat ik moest doen. Ik had geen telefoon, geen kaart van de wandeling, en mijn ogen stonden constant gericht op het afdalingsgedeelte van de vulkaan. Ik voelde me weer het jongentje die voor het eerst alleen thuis is, bang is dat zijn ouders niet thuiskomen en alleen maar uit het raam zit te turen, wachtend op de auto. Na 45 minuten wachten zag ik iemand naar beneden komen, een Tjechisch meiske, en zij vertelde me dat een van de twee jongens op de top zoek is geraakt, dat de ander er nu naar zoekt en dat het heel erg koud is op de top. Ze waren ook de enige mensen overgebleven op de krater, dus het was nu heel erg lonely on the top. Na dit bericht kreeg ik echt de schrik erin en raakte ik even lichtjes in paniek. Deze schrik werd ook veroorzaakt omdat we een blijkbaar nog een andere inschattingsfout hadden gemaakt. Wij dachten namelijk dat de wandeling van Mt Doom naar de hut ongeveer 2 uur in beslag zou nemen. Tjechisch meiske kwam er net vandaan en wist me te vertellen dat het ons nog zeker 4 uur zou kosten. En het was ondertussen al 17 uur. En in donker wandelen is niet fijn. En toen was het Tjechische meiske ook weg, en was ik helemaal alleen, en kon ik de stilte heel goed horen. Om 17:15 hoorde ik in 1 keer een harde kreet echoen via de vulkanen, "Maarten.....we komen eraahaaan!" De geruststelling die ik op dat moment voelde is nu even niet te beschrijven, maar blijkbaar is Louie de avonturier zonder aan te geven de krater gaan verkennen en was het zo mistig daar boven dat ze elkaar even goed kwijt waren. Ook zij hadden goed de schrik erin gehad en we waren blij weer bij elkaar te zijn om onze tocht te vervolgen. De paar uur die volgde tussen MT Doom en de hut waren echt spiritueel te noemen, ik voelde me echt een soort van Frodo die nieuw land aan het verkennen was, we waren echt te enige op de track en de natuurverschijnselen die we onderweg tegen zijn gekomen waren buitenaards! Aangekomen bij de hut was ik gebroken, blaren all the way, en had zo;n behoefte aan een bed. Wonder boven wonder waren er nog 3 matrasjes over, en Louieke was zo slim geweest 4 liter wijn mee te brengen, de zon ging onder achter de vulkanen, de sterren waren sterker dan ooit, wat een meesterlijk moment! De volgende ochtend maakte we de track af en aan het einde was geen kip te bekennen. Normale mensen komen dan ook pas om 16 uur terug van de wandeling, dus ik schatte mijn kansen voor een lift met 3 personen zeer laag in. Louie zei direct dat ik positief moest blijven.... en hij had gelijk. Binnen 5 minunten stopte er een aardige vrouw (die eigenlijk de andere richting op ging) en ze moest nog een aantal uur wachten op haar zus, die ook de wandeling deed, en ze bracht ons graag naar onze auto aan het beginpunt. Onderweg zijn we in totaal maar drie andere auto's tegengekomen! Ongeloofelijk! Aangekomen bij de auto heb ik Louie sterk de hand geschut en hem bedankt voor het doorzetten van dit avontuur.
 
Wat ik allemaal in het zuider-eiland uitgespookt heb dat bewaar ik nog wel even voor thuis, moet natuurlijk nog wel iets te vertellen over houden! Ik heb in ieder geval met heel veel plezier geschreven afgelopen jaar en ik hoop dat jullie ook met een zelfde plezier mijn verhalen hebben gelezen. Dit is zeker ook niet het einde, dit jaar was ik op mijn allergelukkigst, mijn allervrolijkst, mijn allersterkst en ik heb voor mijn gevoel heel veel geleerd. Mensen schuiven reizen weleens weg als het weglopen voor je verantwoordelijkheden in je eigen land, maar ik ben er van overtuigd dat reizen ook verantwoordelijkheden met zich mee brengt waar je je doorheen moet worstelen. Ik kan dit geluk dus niet aan mijn neus voorbij laten gaan en er zijn nog bakken vol mooie momentjes om te verzamelen, maar een ding is wel duidelijk geworden, aan het einde zal ik altijd weer terugkeren naar mijn dierbare Nederland!
 
Hierbij nog wat foto's van het Noorder-Eiland, Nieuw Zeeland:
 
 
Mijn vlucht komt aan op zaterdag avond 18.20 en het vluchtnummer is BD111 en ik vlieg met Britisch Midland. Mijn totale reistijd wordt waarschijnlijk 48 uur, dus neem het me a.u.b. niet kwalijk als ik een beetje wazig overkom. Het lijkt me een leuk expiriment om na thuiskomst flink aan de borrel te gaan, het is tenslotte zaterdagavond, alleen doe ik hier pas harde uitspraken over als ik thuis op de bank de Meern zit, misschien dat de verwachte 5 dubbele jetlag namelijk zijn tol te hard gaat eisen!
 
Tot zaterdag dan maar he!!
 
x
 
Marty!
 
reacties 5 | bewerk | geef kudos | verstuur | kopieer | bekeken x 87


Kamperen met gevorderde
| 12 Februari 2009 | 02:53:53
De Grampians, een nationaal park  dat bekend staat om haar watervallen, meertjes en woestijn-achtige gebieden.  Veel  touristen bezoeken het park voor lange wandeltochten en back-to-nature ervaringen.  De Grampians is ook het enige gebied in de  staat Victoria waar ik nog niet eerder geweest ben. Omdat ik en Vanessa het momenteel erg leuk hebben samen was de keuze dan ook snel gemaakt om dit gebied eens even onder de loep te gaan nemen. Volgende week zit ik namelijk alweer in buurland New Zealand dus een weekendje quality time was wel even noodzakelijk. Vanessa heeft een zelfde karaktereigenschap als ik (liefhebber van de goede oude bonnevooi)  dus we reden Melbourne uit om 21 uur s avonds, zonder kaart maar natuurlijk met het gezond verstand en een tent in de achterbak. We hadden alleen 1 kleine vrees in ons achterhoofd, die middag voor we  vertrokken werd er namelijk op het nieuws vermeld dat zaterdag wel eens de heetste dag ooit in Victoria kon worden. Zoeken normale mensen verkoeling bij water, strand en airco.......wij waren op  weg  naar de genadeloze woestijn!
 
23:00
Donker, heel erg donker, volgens mij staan we naast een meer, geen mensen te bekennen in de omgeving, woestijn geluiden spelen op, tijd om de tent op te bouwen. Te warm voor de buitentent, slapen onder gaas met sterrenhemel is eigenlijk ook wel leuk, alleen die bull-ants geven me een ongemakkelijk gevoel, ze kunnen namelijk heel hard steken. Tijd voor rode wijn, en een sigaret, en een handje chips, rozig worden, geen zin om luchtbedden op te blazen, slapen op lege luchtbedden en dekens, redelijk comfortabel, toch nog heel veel moeite om dromenland te bereiken.
 
3.00
Regen, heel veel regen, wie had dat verwacht op zo'n nare hete nacht? Tijd voor actie, tent uit en  buitentent erop, trots op mezelf, Vanessa ook trots op me,  voor korte duur, wind speelt op en neemt buitentent met zich mee. Tent uit, achter het zeil aan, geslaagd, ditmaal zeil vast gezet met haring, tent in, geen regen meer, wel een hele hoop zuur zweet. Wind valt  ons lastig, Vanessa denkt dat de konijnen  aan ons zeil knagen, ik voel een bull-ant en hoor een park-ranger met een boze hond, bleek achteraf enkel verbeelding en paranoide te zijn.  Ik hou van wildkamperen!
 
8.00
Zon, een ziedende zon, niet te harden, tent uit, tijd voor een ochtendduik. Verrassing, meer is uitgedroogd. Nieuwe verrassing, outback-vliegen, kamikaze-vliegen, houden van jongens en meisjes met zweethoofdjes, en ik ben er een. Geen ontsnappen aan, komen in hele grote gangs, verspreid over de gehele Grampians, vieze schoften! Auto in, airco aan, radio aan, nieuwsreporter: "het wordt vandaag 46.6 graden in Victoria, de heetste dag in de geschiedenis." Vaness en ik keken elkaar aan en dachten, Yessss.........Rock en Roll!
 
9:00
Tjernobyl? Ja het voelt aan als Tjernobyl, zo goed als niemand aanwezig, 1 auto per uur, hitte was de oorzaak, en vliegen, en de kans op een eventuele bosbrand, er woedde er al  een 50 km verderop, de wind bepaalde nu het lot. Ochtendhitte was net te doen, voor 12 uur alle hotspots bezocht, 1 km gehiked naar waterval, zwepend met struik langs mijn gezicht, hapklaar materiaal voor een zonnesteek, middaghitte breekt aan, dit gaat te ver, tijd voor een bungalow met airco, met een zacht bed, met krakend koud pils.
 
13:00
Dessertstorm, een zeer venijnige dessertstorm, voelt aan als moeders fohn, met 2 doelen voor ogen; mensen zandstralen en bosbranden naar een hoger niveau brengen. Buiten verblijven geen optie meer, bungalow gevonden, een hele mooie en schattige, met nostalgische inrichting en deco, gelokaliseerd in  een caravanpark  met soortgelijke cabins, eigenaars trachten een oud australisch dorp na te bootsen, lijkt nu op spookstad uit Texas, inclusief voorbij waaiende hooibalen, tijd voor frisse douche en middagdut, wat een oase....
 
16:00
Honger, zo'n knagende honger, kijk uit het raam, op vliegen na mijlenver geen enkel levend wezen te bekennen, fantastisch gevoel, niet te beschrijven. Dinnertime, supermarkt op 30 km afstand, geen probleem, auto in, airco aan, radio aan, nieuwsreporter: "bosbranden veroorzaken record schade en verdriet in de staat Victoria, vele gebieden zijn geevacueerd en afgezet en het dodenaantal staat momenteel op 40." 4 afgeladen brandweer auto's passeren ons op de snelweg.  Even slikken, even nadenken, zitten we veilig of spelen we hier met vuur?
 
17:00
Roadblock, ja volgens mij is het een roadblock. Boodschap gedaan, geen rook gezien, geen brand geroken, geen mensen zien vetrekken, en de wind heeft zijn zinnen gezet op het westen, en wij zitten oost, toch staat daar een roadblock! Helaas, zeg de agent met pilotenbril en 100 vliegen op zijn knar, deze weg is officieel afgesloten, enkel noodvoertuigen mogen mij nog passeren. Even nadenken, ons heel hebben en houwen bevond zich in de bungalow, shirt, telefoon, shag, cash, paspoort, camara,  godzijdank wel 6 koude pils bij ons. Laat de lobby beginnen, nee hoor, mr agent was zeer koppig en hield vast aan de orders van het hoofdkantoor, 2 can play that game, na een  5e keer lastig vallen rees zijn wijzende vinger op, een sluiproute! Daar zijn we gek op, zelfs met brandstofmeter  tegen de E gedrukt  en zonder telefoons in bezit.
 
18:00
Verstandig? Nee, maar wel noodzakelijk. Geen andere optie, brand was nog niet dichtbij, mensen werden nog niet geevacueerd, nieuw plan; laten we de caravanparkhouders om hun mening vragen, na de sluiproute. Sluiproute bestond uit zand en kiezels, zeer oncomfortabel rijden, geen eens het idee of we de goede richting op gaan, toch zie ik daar een klein veroest  bord, Dadwells Bridge, ons stadje, nog steeds geen rook, nog steeds geen vlammen, wel een opmerkelijk ongemakkelijk gevoel in mijn maag.
 
19:00
Veilig, zeiden Max en Jenny de caravanparkhouders, voor vannacht zitten jullie hier op zeker veilig. Even laten bezinken, even analsyeren, ja laten we deze locals maar vetrouwen, 15 jaar ervaring en lieve en goudeerlijke mensen, koudefront was ook op komst, regen was in aantocht, om ons heen bevond zich enkel vlak boerderijland, geen bomen en struiken, ja onze keuze stond vast. Dit wordt een onvergetelijke nacht.
 
21:00
Euforie, dit voerde bij  ons de boventoon. Lekker koel, ik achter het fornuis, vegatarisch chinees gerechtje in elkaar draaiend, glas kwaliteits-rood aan mijn zij (aangeschaft bij een wijnveld een paar weken eerder), gordijntje open, wat zie ik daar? Hordes kangaroos, achter het hek, ook zij vierden net als ons een klein feestje, viva la Koudefront! Eten was subliem, complimentje voor de kok, tijd om naar buiten te verkassen, de veranda loerde namelijk al heel de dag, vliegen waren ook in de duisternis verdwenen, wind was zachtjes gaan liggen, tijd voor goede gesprekken, tijd voor intimiteit.
 
24:00
Bank, gewoon even lekker liggen op de bank, geen ongebruikelijk ritueel voor de schrijver, maar ditmaal zo veel meer gewaardeerd, een vrouwelijke kachel aan je zij, fles goedkope rode wijn ook maar open getrokken, zelfs American Pie 1 doet me weer ouderwets schateren. Samen langszaam wegglijden in een diepe slaap, plots wakker schrikken om 3:30, strompelen naar het zachte queensized bed, met een hoofd vol avontuur, opnieuw direct in slaap gevallen.
 
11:00
Chaos, het nieuws op tv vertoonde ons een onverwachte inmense chaos. Dodental: 130, aantal vermissingen: 200, duizenden prachtige huizen afgefakkeld,  scheurend verdriet verspreid over de hele staat Victoria,  Hell on Earth. Even slikken, even nadenken, hebben wij hier wel de juiste keus gemaakt? Ja is het antwoord,  we zijn zaten immers rustig een tomaat/ei/advocado/kaas sandwich te eten aan de ontbijttafel. Maar hebben we de ramp niet te laag ingeschat? Ja, de beelden op tv schokten ons, en een gevoel van schuld rees op, misschien toch iets te makkelijk over de bosbranden nagedacht? Maar goed, terug naar de ontbijttafel, terug naar de realiteit, we hebben de keuze in goed overleg gemaakt, en de nacht in ons pittoreske huisje was er 1 om nooit en te nimmer  te vergeten.
 
15:00
Midgetgolf, ja het was een lekker ouderwets potje midgetgolf, wat kunnen dit soort activiteiten soms toch gezellig zijn!
 
18:00
St Kilda, er was een kneiter van een gratis  festival aan de gang in mijn woonplaats St Kilda, wat een afsluiter, wat een gezelligheid, straten en stranden vol met halzen en piraterij, al mijn nieuwe en oude vrienden dansend in het rond voor de stage, een fles lauwe rose onder de arm, een meisje een mijn zij, fantastische sfeer, fantastisch leven, urineren in de zee met een pompende muziek op de achtergrond. Tijd om naar huis te gaan, onderweg draait mijn stemming even 180 graden, wil ik dit leven wel verlaten? Volgende week vlieg ik het land alweer uit, voor 10 minuutjes wordt ik licht droevig, maar schudt het snel van me af. In de verte zie ik al de huisgenoten, ieder een atribuut in de hand, gevonden voor de leger des heils vestiging,  BBQ, zitzak, burbarry kinderwagen, boekenset, kussens, bowlingballen, het zag er uit als een parade van klootviolen en mijn lichte droevige stemming loste op in het geschaterlach van mijn omringende vertrouwelingen...
 
Fotos;
http://www.facebook.com/album.php?aid=104298&id=580420070&l=d314e
 
Ik ga jullie allemaal heel snel zien lieve mensen, ik vind het moeilijk om hier te vertrekken, maar dat is nou eenmaal de gang van zaken tijdens het reizen. Een jaar is een mooie en lange periode, ik vind het dus ook wel weer tijd om jullie weer te gaan zien en leuke dingen in Nederland te gaan doen....
 
....maar nu eerst nog eventjes 4 weken Nieuw Zeeland!!
 
x
reacties 4 | bewerk | geef kudos | verstuur | kopieer | bekeken x 106


Re-united!
| 20 Januari 2009 | 04:34:57
Oke, oke, ik moet het toevoegen; het is alweer veels te lang geleden dat ik jullie een leuk verhaaltje voorgeschoteld heb! Mijn mooie notitieboek staat echter helemaal vol, ik kon alleen even de motivatie niet vinden om dit alles over te dragen naar de weblog. Wat is er ondertussen allemaal gebeurd? De laatste 5 weken zijn echt in een sneltreinvaart voorbij geraasd en veel mooie dingen zijn mij op het pad gekomen.

Eerst maar even terug waar ik gebleven was.... Mijn huis in Caulfield, Melbourne. Een huis waar ik met zoveel pret in mijn buik op terugkijk dat ik zelf wel stiekem durf te zeggen dat ik daar de beste tijd van mijn hele reis ervaren heb. De hoofdreden hiervoor was dat ik op Hawthorn road 275 volledig dezelfde Maapen was als in Nederland. In een van mijn eerste verhalen gaf ik aan dat ik het gevoel had dat ik mezelf nog niet 100% kon geven ivm de taalbarrierre en andere zaken. In Melbourne was ik weer even scherp, verhalenvertellerig en muziekleraar als in Nederland. Ons huis was ook uitgerust met een hele dikke muziekinstallatie waar de i-pod op aangesloten kon worden dus in de nachtelijke uurtjes kon ik heerlijk mijn gekke muzikejes overdragen aan zielgenootjes! Verder was er alles mogelijk in Caulfield.... schilderen, as op de grond aftikken, s nachts herrie maken en gruwelijk uit de kluiten gewassen themafeestjes organiseren. Uiteindelijk was iedereen volwassen genoeg om zo af en toe op te ruimen en zo hielden we ons chaotische huis draaiende.

Het was dan ook een best heftige ervaring om dit wereldje na 3,5 maand vaarwel te zeggen. Toen ik eenmaal buiten op de stoep stond met de backpack weer op de rug werd ik dan ook overvallen door een van de meest melangolische buien tot dusver in mijn trip. Natuurlijk kwam deze bui zo hard opwellen omdat ik binnen 3 uurtjes weer herenigd zou worden met mijn bloedeigen vrienden! Zie het als het bezoeken van een onbekende band op een muziekfestival, volledig verrast te worden door de kwaliteit van de act en na afloop af te druipen naar je favoriete band waar je zeker van kan zijn dat het een groot feest kan worden. Ik was tot de nok gevuld met emotie! De hele reis van Melbourne naar Brisbane verliep dan ook in een vrolijke roes tot ik daar in 1 keer weer die witte kaaskoppies bij de gate zag staan met een camcorder in de hand! Het eerste oogcontact was echt zo onwerkelijk! Ik wist zelfs even niet wat ik moest zeggen en hoe ik moest reageren! Echter, 5 minuten later had ik alweer het gevoel dat ik de boys die dag ervoor nog gessproken had.

De campervan stond me op te wachten op het parkeerterrein en de jongens hadden de kerstviering al hangen en het bier al koud liggen. Ik had in 5 weken tijd 3000 dollar naar binnen weten te slepen met mijn nachtdienstbaantje en na een voet in de campervan gezet te hebben was ik er klaar voor om alles lekker te gaan verbrassen in de komende 3 weken. Ik heb zo lang op budget moeten leven in Melbourne...altijd maar naar de Aldi, bijna nooit stappen, iedere dag pasta! Nu was het mijn tijd om Australie te verkennen en op een lekker hoog niveau mee te gaan leven met de rest!

De campervan was echt een prachtig ding en ik prijs mezelf ook steeds zo gelukkig dat Cliffy, Jelmy, Steve, Tarry en Marlin me de kans hebben gegeven om mee te rijden. Ik zag het echt als de diamand op de kroon, een 3 weeks avontuur vol ongegeneerd plezier en onderbroekenlol. scheten laten en elkaar afzeiken en door de mangel zonder hier hard op aangesproken te worden. Alleen het verhaal van onze tourguide over dingo's (wilde honden) die kleine kinderen stelen en flesjes zonnebrand van je jatten om ze op te adten bezorgte ons al een dagelijkse slappe lach!

Ook heb ik weer vol verbazing T. Vermeulen zitten observeren. De chaoot, de regelneef, de proffesor en de probleemoplosser. Jazeker, met zijn nieuwe Canon powershooter om zijn nek geslagen was Tarrol helemaal op zijn plaats op het eiland Australie. Ik moet zeggen; hij is een uitmuntende navigator en chauffeur en hij is tevens ook een beetje het vader/moeder figuur die vraagtekens plaatste naast de wilde plannen van de rest van de boys! Zonder Tarrol hadden we nu of in het ravijn gelegen of ergens in de outback langs te weg gestaan overlevend op kangeroovlees!

Onze reis is uiteindelijk echt begonnen in Frasier Island, voor mij nog steeds de mooiste locatie die ik in Australie bezocht heb. Frasier is het grootste zandeiland ter wereld en wordt gevuld door verschillende kleine natuurwonderen. Hij kan alleen bereden worden door 4-weel drive voertuigen en de kustlijn is een erkende snelweg in Australie. Genoeg reden voor ons om voor 35 euro een propellorvluchtje te boeken! Omdat het zo'n lekker oud barreltie was, vond ik het echt een hele toffe vlucht. Hoe meer windzakken, hoe beter!

Ik kreeg een bedje toegewezen naast mijn goede vriend Jelmy. Het was een lekker verkrampt en klein uitklapbedje en na de eerste nacht wildkamperen in de Australische tropische hitte vroeg ik me af hoe ik dit 3 weken vol zou gaan houden. Maar als er 1 ding is wat je tijdens het reizen leert is dat alles went. De 2e nacht sliep ik dan ook weer als een roosje, net als alle andere opvolgende dagen. Dit gold ook voor Jelmy, alleen met kerst wachtte hem een onaangename verrassing. Kerst hebben we namelijk gespendeerd in het surfers plaatsje Byron Bay en toevallig was het zo dat er vriendinnetje van mij uit Melbourne ook op diezelfde camping stond. Kerstavond en 1e kerstdag trok ik dan ook veel op met mijn vrienditnnetje uit Melbourne en als ik s nachts naar bed ging en naast Jelmy ging liggen was ik soms nog een beetje hitsig. Ongemerkt in mijn slaap legde ik dan ook mijn arm rond Jelmys middel heen en lag ik lekker lepeltje lepeltje tegen hem aan te dromen. Jelmy schrok natuurlijk wakker en probeerde mij van hem los te koppelen, waardoor ik ook wakker werd. Ik keek hem dan recht in de ogen en zag Jelmys en Vanessa's hoofd van plaats wisselen tot ik echt wakker werd even geen idee had wat er aan de hand was. Ik ben een wilde slaper en Jelmy lag gewoon te dichtbij. Dit gecombineerd met veel alcohol en wilde dromen resulteerde in een 3daagse nachtelijke aanranding van mijn goede vriend Jelmy. Na de 3e nacht was ik gewoon bang om in slaap te vallen en probeerde ik zo ver mogelijk van hem vandaan te liggen. Gelukkig is het hierna niet meer voorgekomen!

Byron Bay werd door ons bereikt na een prachtige tocht langs populaire stranden, oer-oude regenwourden en kleurrijke Australische hippie-gemeenschappen. Kerst in Australie was simpelweg fantastisch! Lekker in de zwembroek voor de tent kwaliteitsvlees braaien op de barbie, foute kerstliederen zingen, haardvuren bouwen en heel erg dronken worden. Wat mijn kerst helemaal speciaal en volmaakt maakte was het kerstkado van mijn zusje en ouders. Mijn lieve zusje heeft namelijk de moeite genomen om een homevideo voor mij te maken met beelden en interviews van al mijn familie en vrienden. Gelukkig hadden we een dvd-speler in de campervan dus het was 40 minuten schateren en genieten. Ook zag ik wat beelden van alle veranderingen in de Meern en zelf de aanblik van de herfstbladeren in mijn oude buurtje ontroerde me! Ook al heb ik nog steeds geen grote moeite met het weg zijn van huis, die video gaf me echt een soort van grote kracht!

Vanaf Byron Bay vervolgde we onze weg langs de oost-kust naar de stad die ons ging hosten met oud en nieuw; Sydney. Vanaf dat moment zou de reis alleen maar mooier worden want in Sydney werden we opgewacht door Dave en Chris en later door Ellen en Henjo!! Hoe onwerkerlijk, 20000 km verwijderd uit Nederland, 10 maanden onderweg, en dan nog herenigd worden met een hele bende uit provincie Utrecht! Het kon gewoon niet meer stuk!
Voor oudjaarsdag vonden we een prachtig stukje strand aan de overkant van de Harbour Bridge en het Opera House. Je kon het bereiken met de veerpond en het was gelegen in een national park. Het was een flinke onderneming om al het pils en voedsel vanaf onze camping die kant op te slepen maar eenmaal aangekomen waren we direct op ons gemak. Het was een stralende dag van 35 graden en er hing echt zo;n lekker ouderwets Amsterdam Koninginnendag sfeertje. Om 9 uur begon de eerste vuurwerkshow en ik was direct overtuigd. Wat een geweld! Ik werd helemaal blij van toen ik hoorde dat dit enkel de kindershow was en dat we om 12 uur nog veel meer konden verwachten! Henjo en ik maakte toen dus maar het plan om voor 12-en het perfecte plekje op te zoeken. Al gauw besloten we om wat rotsen te gaan beklimmen alleen bleek dit achteraf niet zo'n hele goede keuze. Ik ben namelijk niet zo heel handig van mezelf, vooral niet als ik beschonken ben. Henjo ging voor me en na een paar rotsen overtroffen te hebben hield ik mijn balans aan een uit de rotsen groeiende tak. Deze tak mocht mij niet zo graag want hij brak namelijk direct in twee waardoor ik 3 meter naar beneden in de oceaan kukelde! Henjo schrok zich het apenlazurus en dacht dat ik mezelf flink had bezeerd. Wonder boven wonder klauterde ik weer uit water met alleen maar een flinke wond op mijn voetzool. Niks gebroken, bijna geen schaafwonden....ik was inmens gelukkig. Ik dacht namelijk meteen aan hoe het anders had kunnen lopen en hoe ik daar om 12 uur s nachts met een gebroken poot in de zee had kunnen dobberen. Ik had verder nog geen eens tijd om veel na te denken want nadat ik mezelf uit het water getrokken had begon het vuurwerk al te denderen! Zat ik daar samen met Henjo op de rots, vol adreline....happy newyear! Verrenuit het meest bizarre 12 uur moment ooit! Het vuurwerk wat daarna kwam bracht me echt in een soort van trance. Zoiets had ik in mijn leven nog nooit gezien, echt spierballen vuurwerk. Na 10 minuten leek iedere pijl of pot wel de eindklapper. Wat alleen jammer was dat iedereen iets te dronken was en daardoor rond 12 uur ergens anders was. Het euforische nieuwjaarsknuffelen was dit jaar dus niet aan de orde. Rond 1.30 dropen we af, in het donker, over de bushtrail en Dave was een sms-je naar Nederland aan het sturen . Hij zag alleen niet dat het paadje het bochtje om ging dus hij liep met zijn stomme kop linea directa de berg af. Hij zelf kon wel makkelijk weer omhoog komen, maar helaas liet hij zijn tas los waarin zo onderhand al zijn belangrijke spullen zaten en die tas lag dus helemaal beneden! Hij ging gelijk zelf de berg weer af om die tas te pakken maar dit ging toch iets moeilijker dan hij dacht! Gelukkig was daar in een keer een soort van rescue-team die Dave naar boven commandeerde en het probleem voor hem op zou lossen. Zij waren met zijn 3-en en ze konden de tas net pakken door elkaars handen vast te houden en 1 lange slurf naar beneden te maken. Daar kwam die oude stuntelaar dus mooi weg!
 
Na oud en nieuw besloten de jongens Dave en Chris ook mee te nemen in de campervan, zolang ze voor een eigen tentje zorgden. Vanaf Sydney naar Melbourne reden we dus zwaar overbeladen met 8 Dutchies in de campervan. Het was geweldig! Meer heb ik heb er ook niet over te zeggen.
Toen we na een week bij nacht Melbourne binnenreden voelde het als thuiskomen voor mij. Ik had afgesproken met de huisbaas dat ik de campervan een nachtje in de voortuin mocht parkeren, wat mij de mogelijkheid gaf om de jongens een rondleidingkje te geven in het huis waar ik 3 maanden gebivakeerd heb. Die dag daarop heb ik de boys een versnelde tour van de stad Melbourne gegeven en ik vond het fijn om te zien dat ze het allemaal een prachtstad vonden. Ik ben altijd gek geweest op Melbourne en het is altijd goed om hierin bevestiging te krijgen van je eigen vrienden. Na een gezellig avondje casino namen we helaas weer afscheid en vanaf dat moment was ik weer samen met Dave en Chris.....
 
.......waarmee ik ondertussen alweer een gezamelijke kamer aan het strand heb gevonden, een leuke groep vrienden mee heb opgebouwd en een heel vies groot housewarming feestje heb gegeven. Alles valt weer op zijn plaats en ik ben werkeloos en opnieuw zeer gelukkig hier in Melbourne! Voordat ik hier vetrek op 14 februari krijgen jullie nog wel wat meer details over mijn 2e fase in Melbourne, nu ga ik lekker even naar het strand want het loopt hier tegen de 40 graden aan!
 
Fotos volgen snel!
 
Tjussss!
 
reacties 5 | bewerk | geef kudos | verstuur | kopieer | bekeken x 107


Country Racing
| 14 November 2008 | 03:45:56
Ik, Dannyboy, Yoshibumi, Fat Guy, Crazy Guy en Mattie de Supervisor. Ons doel; het opbouwen van tenten op het boerenland van de staat Victoria. Waarom? Omdat het springcarnival is wat betekent dat er in heel Australie paardenraces georganiseerd worden. Leuk? Uiteindelijk was het een ervaring die ik nooit had willen missen....
 
Ik kreeg de aanbieding van mijn uitzendburo en had direct interesse in de klus. Mijn huisbaas/vriend was bereid om een bed voor me te bewaren terwijl ik geen huur hoefde te betalen. Zo werd het voorstel natuurlijk nog veel aantrekkelijker, dus 2 dagen later zat ik in de auto met een homo-achtig Jappannertje (Yoshibumi) en een Schotsman genaamd Dannyboy. Ik probeer tijdens het reizen zo min mogelijk vooroordelen te hebben maar toen ik met deze 2 knapen om 5 uur s ochtends in de auto zat vroeg ik me af of dit wel de juiste types waren om 2,5 week mee op te trekken. Yoshi sprak amper engels en beantwoorde iedere vraag met "Ja" zonder ook maar enig benul te hebben wat ik hem vroeg. Danny was de chauffeur en keek de hele 2,5 uur durende rit nors voor zich uit en als hij wat zei was het in een vies dik Schots accent en naar mijn idee is dialect Schots een van de moeilijkste Engelse accenten in de wereld om te verstaan. Eenmaal aangekomen in het inteeltdorpje Moe werden we direct aan het werk gezet door een bullebak genaamd Fat Guy. In Australie kan het s ochtends verschrikkelijk koud zijn en wij hadden ook nog eens de mazzel dat het regende die morgen. We moesten stalen constructies voor de tenten in elkaar klikken en schuiven en de buizen voelde aan als koelelementen. Daarna moesten er dakzeilen over de tenten heen getrokken worden  met rossig en stekelig touw en Fat Guy zag mijn ellendige gezicht en begon met een luid kabaal te schateren... Maar, wees gerust, deze eerste paar uur waren eigenlijk de enige uren dat ik me niet goed voelde.
 
Een aangename verrassing was de persoon Yoshi, die ik nu na 3 weken als een goede vriend beschouw. Yoshi is 4 maanden geleden overgekomen uit Japen om te drummen in de Australische band Rainbow Junk. Hij is net 19 jaar en liet zijn vriendin achter in Tokyo. Zijn enige doel in het leven is het maken van muziek en hij is bereid daar alles voor te laten. Zijn geld was op dus hij besloot net als ik 2,5 week tenten op te gaan bouwen. Toen hij zich eenmaal op zijn gemak voelde in de bungalow in Moe ontpopte hij zich tot een ontzettend excentriek figuur. Dit in combinatie met zijn kind-van-7-Engels bracht ons een aantal hilarische momenten. Na een week was hij verslaafd aan rode wijn, shaggies en de pokies (soort fruitmachines). Soms zei hij dat hij een uurtje ging wandelen om naar de vogels te kijken en kwam ie 4 uur later terug met een treurig gezicht. Wij wisten natuurlijk allang dat hij smoesjes verzon om zijn geluk in het buurtcasino te beproeven. Hij was ervan overtuigd dat hij de jackpot kon winnen en s nachts droomde hij van win-melodietjes.  Soms was hij te lang weg en dan gingen Dannyboy en ik als een soort van ouders bij het casino langs om hem naar huis te commanderen. Als we dan naar binnenliepen zagen we 60 pesioen-spenderende kadavers en 1 spleetoogje gefixeerde op de gokkast.  Soms hoorde ik s nachts wat gerommel in de bungalow en ging ik even kijken en daar stond Yoshi achter het fornuis met zijn oordopjes in en ik vroeg; wat ben je aan het doen? Dan zei hij; I think i wonna eat boiled eggs martin! En ik barstte spontaan in het een melige lachbui uit en gaf hem aan dat ik ook wel een gekookt eitje lustte! Zulke kleine momentjes waren er constant en na een week zag ik Yoshi's Engels echt verbeteren, wat voornamelijk kwam omdat hij zich echt op zijn gemak voelde.
 
Fat Guy zat Yoshi voortdurend op de hielen omdat hij natuurlijk een makkelijke pispaal was. Yoshi had geen enkele kans om zich te verdedigen. Maar Yoshi gaf er, net als ik, geen ene reet om. Fat Guy was namelijk een afgrijselijk ongezond projecttiel. Een kop van graniel, een 50-pak sigaretten priemend uit zijn borstzakje en een stinkende rood-schrale bouwvakkersreet. De hele dag hoorde je hem schelden en tieren en als je een klusje aan het doen was stond hij altijd naast je te controleren of je wel wist waar je mee bezig was. Als je dan opkeek zag je een zeehond van een kuit met blauwe kloppende aderen en raakte je verward en maakte je een fout. Dit was zijn moment om aan te tonen hoe het dan wel moest en zich superieur te voelen. Na 2 dagen kwam ik erachter dat Fat Guy (53 jaar) nog steeds bij Mams woonde en iedere keer als hij bijdehand kwam doen zag ik een denkbeeldig filmpje voor me van Fat Guy op de bank in zijn Mickey Mouse pyama, theedrinkend met zijn Moeke. Als ik wilde kon ik Fat Guy met scherpe en harde opmerkingen volledig de grond in hameren, maar ik beschouw hem meer als een Sad Guy en houd de eer graag aan mezelf. Na een week riep hij iedereen bij elkaar en riep hij: Hey boys, i just received a small movie of Dutchie on my phone!! Alle ogen waren op zijn mobielschermpje gericht en we aanschouwde een blote vrouw helicopterend met een aangenaaide piemel...Een groot gelach rees op en Fat Guy voelde zich weer even goed in zijn mislukte leven. Daarom gunde ik hem deze lach want verder heeft hij niet veel om gelukkig van te worden.
 
Uiteindelijk kon het hele team het prima met elkaar vinden, s avonds dronken we pils en wijn met de supervisors, iedereen lapte geld zodat ik kon eten kon koken voor de groep in de bungalow. In Melbourne sliep ik 3 weken in een zeer rumoerig huis, maar op het bungalowpark was het muisstil s nachts en mijn bedje was heerlijk zacht. Het werk viel ook reuze mee, het was voornamelijk rustig aan doen, koffie drinken, tentje opzetten en een lekker zonnetje op de achtergrond.
 
Op de dag van de paardenracecup waren we vrij en de organisators gaven ons vrijkaarten. Omdat we op het terrein werkte wisten we een dag van tevoren een krat pils te verstoppen. Zo konden we de hoge drankprijzen mijden. Na een paar glazen champagne met ontbij waren we klaar om te gaan. Eenmaal aangekomen was het zuupen op een hard tempo en het was een verschrikkelijk hete dag. Ik had een plekje gevonden op een heuveltje en kon zo mooi de race bezichtigen. Door de hitte werd ik erg lui en uiteindelijk viel ik in slaap... Ik werd gewekt door een vadsig mannetje met stoere zonnebril en paars pak. Hij zei constant Dutchie Dutchie Dutchie en vroeg me of ik met hem mee pils drinken, want hij had een polsbandje voor gratis bier. Nog verward van de powernap liep ik achter hem aan en hij vroeg me de oren van de kop over het kweken van wiet. Hij was er van overtuigd dat ik als Nederlander de kennis had, en hij wou graag proffesioneel planten kweken in Moe. Na een paar gratis bier wist ik zeker dat ik met een regelrechte hals te maken had dus tijdens zijn toiletbezoek zag ik een kans om hem te ontglippen. Wat er in het uur hierna allemaal gebeurd is kan ik me niet meer helder voor de geest halen, ik weet dat ik met een heliumballon om mijn nek gebonden het terrein heb verlaten en naast een groepje Emo's (spookachtige alleshaters) opnieuw in slaap ben gevallen. Een van hen pakte de ballon, plaatste het naast mijn hoofd, en stampte keihard op de ballon zodat hij knalde. De knal bracht me uit mijn roes en ik was weer wat nuchterder gelukkig. Maar nu was ik opgescheept met rare Emo schepsels, gruwelijk witte gezichten vol met ijzer, zwarte afgeragde kleren en altijd maar klagen dat ze depressief zijn. Ze waren misschien net 17-18 jaar met 1 rare oude buurtzwerver erbij. Een voor een stelde ze me een vraag over Nederland, over mijn reis, over muziek en ik had er de grootste lol in. Wie kan er kan er hemelsnaam zeggen dat hij een kringgesprek heeft gevoerd met Emo's op het platteland van Australie? Na een uurtje werd de sfeer wat grimmiger want oude buurtzwerver vond dat ik alle aandacht opeisde en hij wou me graag in elkaar slaan. Ik zei dat dat niet nodig was en toen werd hij aggresief en verliet ik de heksenkring. Mijn bungalow was om de hoek en na 5 minuten hoorde ik meerdere mensen fluisterend mijn naam schreeuwen op het bungalowterrein. Ik keek uit het raam en zag dat het groepje Emo's op zoek naar mij was. "Martin, the bad guy is gone! Come back!" Hoe schattig, dacht ik, dus samen met 2 flessen wijn joinde ik de club again!
 
Dit hele spektakel speelde zich ongeveer 3 weken geleden af en momenteel vertoef ik weer op mijn gemak in mijn chaotische huisje in Caulfield. We hebben echt een toffe groep nu en iedere dag is er wel een klein feestje aan de gang. Helaas werd ik na Moe overvallen door werkeloosheid, het uitzendburo had namelijk voor 2 weken niets in de aanbieding. Gelukkig had ik een flink aantal lotgenoten in mijn huis, want resulteerde in 2 zeer relaxde, gezellige en luie weken. Veel mensen voelen zich altijd schuldig als ze niet werken en gaan zitten piekeren. Ik heb het met open armen geaccpeteerd en heb er vol gebruik van gemaakt. Samen met de boys hebben we alle Chuck Norris, Van Damme en Schwarzenegger films gehuurd en lagen we dagen lang te genieten van alle het aktiegeweld uit onze jeugd. Het goede van de de werkenloosheid was dat het mij de motivatie gaf om iets anders te gaan zoeken om meer geld binnen te harken en zeer toevallig vond ik een functie bij het bedrijf Gapbuster. Zij zochten Nederlanders om in de nachtdienst naar Nederland te bellen en emails te beantwoorden. Ik ben ondertussen aangenomen en begin a.s maandag met het prachtige uurloon van 24 dollar per uur! Mijn vorige loon was 16 dollar dus ik heb een flinke promotie gemaakt! Het zal even wennen zijn om van zondag - donderdag van 21 - 5 te moeten werken, maar mijn mening is dat het lichaam zich overal aan kan passen. Mijn standpunt was dat ik tijdens mijn reis niet op kantoor wilde werken, maar deze aanbieding is werelds, en mijn supervisor heeft gisteren tijdens de training aangegeven dat ik mijn grijze zachte joggingbroek en teenslippers mag dragen! En daar wil ik mijn standpunt best wel voor aanpassen!
 
Hieronder vinden jullie een flinke berg foto's van mijn huis, halloweenparty, paardenraces en touristenplaatjes van Melbourne. Ik denk je na het zien van de fotos een goed beeld krijgt van de gang van zaken hier!
 
Mijn huis en partijen
 
 
Toeristenplaatjes
 
 
Country Racing
 
 
Halloween
 
 
 
 
Dag daaag!
 
 
 
 
 
 
reacties 3 | bewerk | geef kudos | verstuur | kopieer | bekeken x 159


Vallen en opstaan, oftewel; Caracter Building!
| 03 Oktober 2008 | 06:38:41
“Dat gaat allemaal wel vanzelf”; zegt de gemiddelde reiziger over het opbouwen van zijn nieuwe leventje in een stad waar hij/zij iedere keer weer wereldvreemd is. Ik vind dit niet altijd helemaal waar. Mijn mening is dat hard werken en doortastend zijn hier ook een grote factor in is. Geluk overkomt je hier namelijk met grote pieken, maar kan je op het hoogtepunt ook keihard neer laten storten.

Ik kan Melbourne ondertussen al 3 weken mijn woonplaats noemen en in deze 3 weken gierde constant het enthausiasme door mijn hoofd dat deze stad toch wel heel erg voor mij gemaakt is! Zoals al eerder aangegeven verblijf ik momenteel bij 2 ouderen, die op een of andere zeer complexe manier aanverwand zijn. Ook weten jullie dat ik na 2 dagen al een leuk baantje vond en dat me allemaal weer flink voor de wind ging. Ik werd goed verzorgd en kon op mijn gemakje naar kamers en een 2e baan zoeken. Ik waande me soms zelfs even terug naar mijn Lombokse kamertje, eigen pc-tje, lekker Nederlandse Tegenlicht documentaires kijken en 3 voor 12 setjes luisteren met een pils naast het toetsenbord. Blijkbaar had ik hier stiekem toch wel even behoefte aan, ondanks het feit dat ik aan de andere kant van de wereld zit en dit soort dingen ook thuis gedaan kunnen worden. Maar goed, om maar bij mijn geloof te blijven, probeer ik op ieder moment precies te doen waar ik zin in heb en ga ik mezelf niet verplichten om mijn eigen behoeftes te verbreken!

Na het op mijn gemak screenen van baan-advertenties op het net vond ik een perfect aansluitend baantje op mijn huidige avondshift. Er werd gezocht naar Sandwich-hands van 12 tot 5 en na een telefoontje werd mij lichtjes verzekerd dat ik na het opsturen van het CV uitgenodigd zou worden en zou kunnen beginnen. Opnieuw werd ik weer overvallen door een euforisch gevoel en stond ik er versteld van hoe makkelijk dat toch allemaal gaat... Naast het 2e baantje liep ik ook tegen een advertentie van een kamer aan. Bij het lezen van deze advertentie wist gewoon dat dit mijn toekomstige huis zou worden. Er werd gevraagd om jonge sociale mensen, die een passie voor muziek hadden en geen problemen hadden met veel volk over de vloer. Daarnaast was het huis volgens de bewoner een ruwe diamant die nog gepolijsd moet worden en was de huur fantastisch laag. Ik stuurde een korte SMS met de boodschap: HI, MY NAME IS MAARTEN AND I M A 23 YEARS OLD MUSIC ADDICT FROM HOLLAND. I LOVE THE DESCRIPTION OF YOUR HOUSE AND I JUST WONNA HAVE A FUN TIME IN MELBOURNE. Binnen 2 minuten kreeg ik een uitnodiging en die middag deed ik het huisbezoek. In levende lijve was ik nog veel meer onder de indruk van het loft, het was een groot en rommelig huis met overal instrumenten en vynilplaten, overal banken, Atari met een laag stof en een enorme onverzorgde lap grond eromheen. Het huis had 4 vrije kamers, die gemiddeld 250 dollar onder de maandprijs lagen. Nikolas, de enige bewoner dat moment, was een student Music Producer en was vorig jaar een paar weken in Europa geweest om alle festivalletjes af te lopen. Van Denemarken tot Barcelona en onderweg was hij ook Lowlands gepasseerd. Dit leverde natuurlijk al direct een uur gesprekstof op en tijdens dit gesprek kwam ik er ook achter dat hij zijn eigen electronica produceerde... het was allemaal te mooi om waar te zijn....Mijn droomhuis!

Nikolas vertelde me nog wat andere lui op huisinterview te hebben, maar gaf me aan dat ik op basis van onze gedeelde interesse zeker kon zijn van een plaats. Op de terugweg naar mijn tijdelijk verblijf, op mijn nieuwe mounty-bike met helm, in het zonnetje, stroomde ik weer over van positiviteit. Alle puzzelstukjes vielen weer langzaam in elkaar.....2 banen en een droomhuis in slechts 2 weken....goed gedaan Maarten! Zingend en fleurend op mijn I-pod (zie bijlage 1) vloog ik door de straten van Melbourne en de stad zag er beter uit dan ooit tevoren.

Nikolas en mijn potentiele 2e baan hadden mij beloofd in 2 dagen een telefoontje te geven met de definitieve bevestiging, helaas ging mijn telefoon niet 1x over deze 2 dagen. De derde dag besloot ik zelf wat druk te zetten; het telefoontje naar de nieuwe baan werd politiek afgehandeld met het nieuws dat ik mijn CV nog eens door moest sturen, het SMS-je naar Nikolas werd simpelweg niet beantwoord. Deze routine hield ik 3 dagen vol, met constant hetzelfde resultaat. Ik kon er gewoon even niet bij met mijn hoofd! Ik ben goed in het inschatten van mensen en vooral het stilzwijgen van Nikolas wekte behoorlijke irritatie op. Met mijn hoofd vol vraagtekens begon ik op zaterdag mijn normale baantje en na een avond hard vlammen werd ik vriendelijk geinformeerd dat ik maandag mijn salaris op kon halen en niet meer terug hoefte te komen. Die maandag daarop werd het menu namelijk naar een hoger niveau gebracht en ze hadden daarvoor een kok met kwaliteit nodig, in plaats van een keukenknechtje. Alle al aanwezige knopen in mijn harses werden hierdoor vergezeld met een flinke dosis onrust.......back to zero......!
 
Voorgaand stuk is 1,5 week geleden geschreven, er is ondertussen een hoop veranderd en om een goed beeld te creeeren zal ik nu gaan beschrijven hoe ik er op dit moment voor sta!
 
Op dit moment zit ik achter de computer van 1 van mijn huisgenoten, te genieten van mijn vrije vrijdag. Ik heb deze week 43 uur in 4 dagen gedraaid en het werk was niet bepaald licht te noemen... Na mijn ontslag liep ik tegen een soort mise en place (uitzendburo voor studenten en jongeren) van Melbourne aan en tot nu toe hebben ze me aardig wat werk kunnen leveren. Afgelopen week heb ik in een vieze oude loods met meubels moeten ontruimen. En geen goedkope meubels, nee gruwelijke antieke tafels, hoekbanken en glazen kasten e.d. De missie werd geleid door een Tony Soprano look-a-like met een country australisch accent en deze fijne vent ziet backpackers als zijn marionetten. Het was de hele dag sjouwen en zweten en stofhappen tussen de vogelkadavers en ander dood ongedierte. Vriend wekker ging iedere dag om 6 uur en iedere morgen voelde ik me een versleten opa. Wel even een ander leventje dan oneindig wegsoezen in een hangmat. Maar goed, voor deze manier van leven hebben ze hier een mooi woord; Caracter building. Het is namelijk goed voor een mensch om af en toe eens goed op de muil te gaan en door het slijk gehaald te worden. Dit maakt je persoonlijkheid sterker en geeft je een dikkere huid. Met deze gedachte in mijn achterhoofd heb ik afgelopen week met een grijns op mijn bek vrachtwagens in staan laaien en na 2 dagen kon ik zelfs goed overweg met die papzak van een tony look-a-like. En dit gold ook voor het verliezen van mijn baan en huis vorige week, gewoon overeind krabbelen en wat meer druk achter alles zetten en je komt er altijd wel weer uit.
 
Nu heb ik namelijk een nieuw huis gevonden, veel verder weg van de stad en ik deel een kamer met een Italiaan. Tijdens mijn eerste bezoek oogde het huis lekker smerig...volle wasbak met vaat, plakkerige tafel met drankflessen en na een lange tijd (er wordt nergens meer binnen gerookt in Oz, US en Canada) aanschouwde ik ook de uitpuilende asbak in de woonkamer. Terug in de tram voelde ik niet de klik met het huis en ik twijfelde heel erg of daar mijn toekomst zou liggen. Maar ik zat ondertussen al 3 weken bij Ian en Gemarja en het werd onderhand wel eens tijd om te vertrekken en mezelf onder de jongeren te brengen. Na een uurtje peinzen hakte ik de knoop door en pakte ik mijn spullen....
 
Ik ben er nu 5 dagen en kan zeer tevreden zijn over mijn keuze. Iedere dag wordt er lekker geborreld en gekookt en geouwehoerd en muziek geanalyseerd en ik kon toch wel merken dat ik dit de laatste 4 weken gemist heb. Na een dag ploeteren in de loods kom ik echt "thuis" nu en brand het kacheltje en gooi ik mijn zak met verse boodschappen van de Aldi op het keukenblad. Ik heb mijn kookdrift ook weer herontdekt en dat voelt goed moet ik zeggen. Ik zit nu misschien wel iets verder de binnenstad, maar het  mooie is dat ik naast het strand woon! Laat die zomer maar komen!
 
Alles begon dus weer een beetje vorm te krijgen en het leek me een goed idee om Melbourne is van bovenaf te bekijken in de 360 toren. Voordat ik omhoog ging had ik al een aantal borrels gedronken en ik voelde me goed en ik had zin in de komende 3 maanden. Aangekomen bij de laatste verdieping besloot ik de verrekijkers te gebruiken aangezien ze gratis waren. Het was donker buiten en de stad zag er prachtig uit. Ik zoomde mijn kijker in op een kantoorgebouw en gluurde door de raampjes. Er waren nog zat mensen hard aan het werk achter hun computertjes en de gezichten zagen er niet al te vrolijk uit. Zonder het zelf door te hebben heb ik wel 10-15 minuten kantoormensjes staan te begluren onder het genot van een mooi muziekstuk van Philip Glass (zie bijlage 2) en ik was zo blij dat ik me in de toren bevond en niet in het kantoor en ook wist ik zeker dat ik weer een hoog piekmoment in mijn reis bereikt had....
 
Bijlage 1
 
Bijlage 2
 
Tot zover!
reacties 7 | bewerk | geef kudos | verstuur | kopieer | bekeken x 177


Gastvrijheid en Cold Turkey passagiers!
| 14 September 2008 | 06:37:52

Dag vriendjes!

3 weken bevind ik me alweer “down under” en van een warm onthaal was niet echt te spreken. Na 6 weken zomer kwam ik rillend Australie binnen, want het was mooi 15 graden kouder hier! In mijn hostel aangekomen trok in mijn beschimmelde spijkerbroek, mijn taaie schoenen en een paar oude zure sokken uit mijn tas want het zwembroek- en teenslippertijdperk was (voorlopig...gna gna) over!

In het hostel in Sydney werd ik stiekem overvallen door een lichte reismoeheid. Ik had er gewoon even geen zin meer in om sociale keukentafelprietpraat te gaan houden en mezelf weer onder de tafel te gaan zuupen met nieuw volk. De eerste 3 dagen in Sydney bracht ik dan ook grotendeels alleen door, wat niet een groot probleem was, aangezien ik een hoop serieuze zaken moest regelen (bankrekening, belastingnr, visa, telefoon...bla bla bla). Tijdens deze 3 dagen liet ik mijn hoofd ook flink werken op het gebied van mijn Australieplan. “Wat ga ik hier doen in 6 maanden tijd?” was de vraag die regelmatig mijn hersenen kraakte. Na 3 dagen alleen belde ik mijn Ozzie maat Tom op om te vragen of ik een weekendje bij hem kon logeren. Hij pikte me op van het station en het was zo lekker om weer met een Vancouver bekende te spreken. De hele dag hebben we mooie, onbekende plekken bezocht met zijn auto en oude Vancouver-verhalen opgerakeld. Tom had een etentje met zijn schoonouders dus hij dropte me aan het einde van de middag bij zijn ouders, waar ik verwelkomd werd met een koude pils en een zachte bank. Zijn vader was een ontzettend aardige man uit Engeland, vol met wijze verhalen en leuke anekdotes. Na de pils mocht ik als gast een flesje Rood uit zijn kast trekken en voelde ik me volledig thuis! Toen moeders binnen kwam van werk kreeg ik de vraag toegeworpen of ik een fan van kaas was....mijn avond kon al niet meer stuk! Toms Pa en Ma waren oude reizigers en delicatesse fanaten, dus de hele koelkast stond vol met zelfgemaakte pate, kaasjes en lekkernijen die ze maar al te graag deelden met andere liefhebers! Tijdens het fijnproeven had ik mezelf al een plekje aangemeten achter de snijplank en draagde ik mijn steentje bij aan het avonddiner. Na 3 uur kwam Tom binnen en zat ik teut de vraagstukken des levens te analyseren met zijn ouders. In plaats van een weekendje, ben ik uiteindelijk 6 dagen blijven plakken en ben ik tot in de puntjes verzorgd! Dit was zo veel beter dan de hostelsleur!!

6 dagen relaxen had me ook een nieuw plan opgeleverd. Via via kreeg ik een tip over een boederij in Mildura, waar je voor 22 dollar per uur sinaasappels kon gaan plukken. Je kon verblijven in een hostel voor 120 dollar per week en ik had echt een romantisch beeld bij mezelf opgewekt over het boerderijenleven! Ik zag mezelf al compleet moe maar voldaan terugtrekken van het land, lekker eten koken voor mijn collega's en vervolgens neerploffen op een zachte stoffen bank in mijn grijze joggingbroek. Ik had echt zin om naar de boerderij te gaan. Helaas (maar ook gelukkig) kwam ik in Sydney een bekende tegen die net gevlucht was uit Mildura. Alle beloftes op internet klopte niet, het huis was ontzettend ranzig en iedereen die daar werkte was depressief. Het werk was ongeloofelijk zwaar en de vrouw die zo aardig en zacht klonkt aan de telefoon bleek op het land een kleine Fuhrer te zijn! Ik kon dus gedag zeggen tegen project-Mildura, maar ik had ondertussen mijn bank en medicare-pas daarnartoe laten sturen en een lift van Sydney naar Melbourne (wat dichtbij Mildura is) geregeld voor de volgende ochtend. Omdat alle Australiers die ik eerder ontmoet heb zeiden dat Melbourne beter was dan Sydney besloot ik mijn lift gewoon door te laten gaan.

25 dollar kostte het me, een rit van Sydney naar Melbourne, 10 uur!! Ik vond hem op een internet-site en was wel even benieuwd wat voor een persoon mij deze lift ging geven en wie de eventuele medepassagiers waren! 7 uur s ochtends stond ik klaar met de backpack en werd ik opgepikt door de 48 jarige Doug, die een weekendje zijn ex-vrouw en kinderen op ging zoeken in Melbourne. Echt een topkerel, na 5 minuten was ik er achter dat dit een goede gesprekspartner ging worden voor de 10 uurtjes! Doug vertelde me dat we nog een meisje genaamd Holly moesten oppikken die haar hele hebben en houwen naar Melbourne ging verhuizen. Ik hoopte echt van harte dat het een interessant persoon zou worden, want een saaie grieten kunnen de sfeer in de auto behoorlijk bepalen. Toen ik Holly in de verte al zag staan wist ik direct dat ik goed zat. Mijn eerste analyse was dat zij een kraakster was, afgegaan op alle piercingen, zwarte afgeragde kleren en de grote hond aan haar zij. Ik zag draaitafels, platenkisten en tentzeilen en ik wist meteen dat dit een boeiend persoon voor onderweg zou worden.

Holly leek 30 maar was pas 22! Op 14-jarige leeftijd besloot ze haar ouderlijke huis te verlaten en kraakte ze het huis van haar ouders vrienden, die voor 1,5 jaar in India zaten. Ze raakte al direct verstrikt in de drugsscene en leefde in gemeenschappen met hele gekke mensen. Toen ze 18 was besloot ze voor onbepaalde tijd naar Europa te gaan, zonder geld of doel. Ook in Europa sloot ze zich al gauw aan bij ijskoude punkgroeperingen, sliep ze in tenten, bunkers en struiken en omdat drugs in Europa zo goedkoop waren groeide haar verslaving exponentieel. Een leuke toevalligheid was dat Holly 4 maanden in een bos in een krakerskamp in Zeist heeft gewoond en vaak in Utrecht kwam en ook haar boodschapjes op de kanaalstraat deed. Toen Holly terugkwam in Australie liet ze een haar Ierse vriendje tandloos achter in Berlijn, met de achterliggende gedachte dat hij binnen 2 jaar zou sterven aan zijn drugsverslaving. Deze gedacht maakte haar erg ongelukkig, en om haar pijn te verzachten liep ze al gauw tegen de loerende heroine aan. Een drug die ze op dat moment voor het eerst gebruikte. Verslaving volgde en een gruwelijke tijd brak aan voor Holly. Een gram heroine is namelijk 5 keer zo duur in Australie en als werkeloze kraker kon ze zich slechts 1 grammetje in de week veroorloven. Weekstatus; 1 uur genot, 167 uur pijn lijden. Dat is toch wel een verschrikkelijk noodlot. De Nederlansche junk mag wel in zijn vuistjes wrijven! Het gevolg is dan ook dat 90% van de gemiddelde Australische hero-junk binnen een zeer korte tijd probeert af te kicken. Toen het Holly teveel werd is ze naar de bossen van Sydney gevlucht, waar een kraakvriend in een of andere barrak woonde, en is ze op eigen wijze de Cold Turkey ondergaan. Na 3 maanden ziekte en 10 kilo verder vond ze op internet een lift naar Melbourne om haar laatste stap te ondergaan in haar afkickproces; het onder ogen komen van en het wederkeren naar haar oude omgeving....

In Melbourne aangekomen werd ik voor het eerst na 6 maanden ziek. Ik heb bijna 5 dagen platgelegen en 3 Zuid Afrikaantjes in mijn hostelkamer hebben me op moeders wijze verzorgd. Ik werd de hele dag volgepropt met vitaminen en medicijnen en ze brachten s ochtends een ontbijtje op mijn kamer. Omdat mijn Australie-plannen overhoop lagen moest ik in Melbourne nieuwe gaan maken, dit was alleen iets moeilijker met griep in mijn flikker. Ik had al de grootste moeite om goedkope sokken te vinden in de binnenstad. Volledig wazig van de ibro en parramol verliet ik mijn ziekenbed voor 3 uurtjes om mijn sokkencollectie iets te gaan uitbreiden.. Ik had namelijk nog maar 2 paar over. De hele dag slenterde ik door de stad en vroeg ik winkels hoe duur hun sokken waren. Iedere keer gaven ze me een prijs boven de 15 dollar per 3 paar wat natuurlijk zwaar boven mijn budget lag! Ik werd van winkel naar winkel gestuurd en mijn grote hoop, de markt, sloot net voor mijn neus. Moedeloos en teneergeslagen liep ik terug naar mijn hostel en ineens zag ik daar het stralende Aldi-logo. Binnen zag ik een grote berg sokken met een prijs erboven; 3 paar, 3 dollar. Mission accomplished. Ja ik beleef hier heel wat in Melbourne!
 
Toen ik de virusjes uit mijn lichaam verdreven had in het hostel was het tijd om contact te zoeken met de neef van mijn tante Tirtsta. Zijn naam is Ben en hij woont al vanaf zijn 2e in Melbourne. Hij is wel in Nederland geboren en heeft in Nederland gestudeerd dus ik kon gewoon Nederlands met hem praten. Omdat Ben zelf in een piepklein huisje woont stelde hij voor dat ik een paar dagen bij zijn ouders kon blijven. En daar ben ik nu alweer 7 dagen! Ik voel me hier helemaal thuis, heb zelfs mijn eigen kamertje met comfortabel bed en computer. Na 3 dagen Melbourne verkennen was ik er helemaal over uit....fuck het boerderijen-leven, dit is mijn stad! Echt een supersmeltkroes van cultuur hier, de buitenwijken zijn bezaaid met bruisende straten en er gebeurt gewoon heel veel. Voor mij natuurlijk de uitdaging om hier de komende 3 maanden met orde en discipline te leven. Het is namelijk zo dat ik 6 weken met de boys mee ga trekken in de campervan (6 vrienden van thuis komen met kerst 6 weken naar Oz) . En aangezien ik op zwart zaad zit nu zal ik alles uit de kast moeten trekken om straks nog een respectabel zakcentje over te houden. Mijn eerste baantje heb ik al gevonden, keukenhulpje in een lokaal barretje/restaurantje. Echt een enorm verschil met mijn baantje in Vancouver! Ik denk dat de keuken 7x keer zo klein is. Ik ben veel meer met eten bezig, en ik doe de afwas in een klein gootsteentje, lekker op mijn gemak. Er is hier geen stress en ik werk er 6 dagen per week tussen half 6 en 10. Nu is het alleen belangrijk dat ik een 2e baan ga vinden voor overdag. Zo kan ik 10 tot 12 uur per dag werken, en ben ik aan het eind van de dag te zuur om nog zin te hebben in het onveilig maken van barretjes. Verder wil ik mijn eigen kamertje hier gaan vinden. In Vancouver bruiste ik van de sociale energie en was ik er op gebrand om zoveel mogelijk mensen te ontmoeten. Daarom zat ik ook 4 maanden in een zelfde hostel. Hier wil ik een leuk, vast en klein clubje mensen om me heen opbouwen, in de kringen van mijn werk en het huis waar ik in terecht kom. Ik wil lekker thuis borrelen om geld te besparen en wil ook gewoon wat privacy na 6 maanden kamers delen. Gelukkig is er geen krijsende druk achter het zoeken van een huis, want ik kan heel goed overweg met Ben zijn ouders. Ik voel me kind aan huis en word echt wonderbaarlijk goed verzorgd. Veel mensen die een huisje zoeken reageren op alles en zijn al blij met een duur krot in een buitenwijk, ik bevind me in een luxepositie en reageer nu alleen nog maar op de huizen die me echt tof lijken. En als ik eenmaal mijn huuske heb, kan ik zelf eens de gastheer spelen voor alle bekenden van me die Melbourne passeren. Tot nu toe sta ik namelijk echt versteld van de hoge mate van gastvrijheid waar de mensen mij hier mee behandelen. En dit is nog lang niet het einde want na 6 maanden reizen is heel de wereld voor mij gevuld met open deuren en een warm welkom!
 
En nu natuurlijk nog het beeldmateriaal!
 
http://www.new.facebook.com/album.php?aid=72000&l=794c4&id=580420070
 
Dag!  
 
 
reacties 4 | bewerk | geef kudos | verstuur | kopieer | bekeken x 154


Van de stad der zonden naar een uitgeputte vulkaan...
| 27 Augustus 2008 | 03:03:14
Hi!
 
Tijdens dit schrijven zit ik op een strandbed in Fiji, mijn voorlopig laatste tropische zonnestraaltjes mee te pakken. De vellen hangen ondertussen al aan mijn lichaam maar oh, oh, oh wat ben ik heerlijk bruin!
 
Mijn eerste goede stranddagen begonnen 5 weken geleden in LA, een stad waar ik niet zo over te spreken ben. Mijn intocht begon al perfect; mijn trein uit San Fran had 4 uur vertraging, waardoor ik om 1 uur 's nachts op LA centraal aankwam. Ideale tijd voor een backpackert in LA! Geen beveiliging of normaal volk te zien, enkel daklozen, junkies vergezeld door ratten en kakkerlakken (werkelijk waar, de roaches vlogen uit de palmbomen!!). Bij de bushalte spotte ik een oude vent in een rolstoel en om mijn ongemakkelijke gevoel te reduceren besloot ik maar met hem te gaan praten. Goede keuze, bleek achteraf, want meneer had veel mooie verhalen te vertellen. Hij liet mij ook weten dat de hoofdgevangenis van LA direct om het hoekje gevestigd was en dat er iedere nacht om 2 uur mensen vrijgelaten worden. Hij voegde toe aan zijn verhaal dat ik van geluk mocht spreken dat mijn trein geen 5 uur vertraging had... Samen met old rolstoelert pakte ik de bus naar Venice Beach waar ik een hostelletje geboekt had. Heb het prima naar mijn zin gehad in LA, maar het is niet echt mijn stad. Het is te groot, te chaotisch en te nep en de stad voelt wat aggresiever als de andere Amerikaanse steden. Tijd om te pakken dus en mijn geluk de beproeven in Las Vegas!
 
Wat een heerlijk psychotenstad is dat zeg...poehoe! Mijn eerste stap uit de greyhoundbus  voelde als het binnentreden van een zwarte verroeste Lada die 1 etmaal zijn reet heeft staan roosteren in de zon!! Het was gewoon 38 graden s nachts! In de bus 2 Engelse gasten ontmoet en na de spullen afgedropt te hebben zijn we direct maar op boevenpad gegaan... Ik was compleet nuchter toen ik het eerste casino binnenstapte, maar alle geluiden om me heen creeerden een soort symphonie van paranoide en het leek wel of ik ouderwets stoned was! Gokken deed ik niet, het zit gewoon niet in mijn bloed. Iedere keer als ik een blackjack tafel zag dacht ik aan mijn reisbudget en hield ik mijn geld netjes in mijn zak...
Iedere middag sneakte we naar binnen in dure hotels en maakte we gebruik van hun uitmuntende zwembaden. Ik sliep op de bank in het hostel en betaalde geen huur, en het bier is spotgoedkoop omdat iedereen gokt. Vegas was dus een hele goedkope trip voor mij! Na 2 nachtjes Vegas was het tijd om terug te gaan naar LA en naar Aloha State te vliegen.
 
Hawaii is in het bezit van de grootste werkende vulkaan op de wereld. Iets waar ik en Maureen echt naar uitgekeken hadden om te gaan bezichtigen. Op het vliegveld kregen we het bericht dat meneer Vulkaan na 4 jaar, tijdelijk gestopt is met het blootstellen van zijn Lava. Ik ben van nature niet bijgelovig, maar na het horen van dit bericht werd onze Hawaii-trip ondergedompeld in een zwarte poel van pech en ongeluk...
(1) Bij het oppikken van onze huurauto bleek dat we per ongeluk de verkeerde leeftijdscategorie geboekt hadden, schade: 80 $. (2) Vervolgens zijn we de auto in gestapt en vol goede op de aanwijzingen van Maureens Tom Tommetje naar ons geboekte hostel gereden. Daar aangekomen treffen we een gesloten deur en gordijnen aan. Geen sleutel, geen licht...niemand. Geen kamer dus.  Gelukkig hadden we een auto dus het plan was om een motelletje in de buurt te zoeken. Het was ondertussen al na 23-en en een slaapplaats zoeken bleek achteraf ietsje moeilijker dan ingeschat. Na 6 uur zoeken vonden we om 5.30 s ochtends een afgeragd hostelletje. Jaaa de eerste avond in Hawaii was puur genieten! (3) De volgende dag hadden we onze hele trip tot in de puntjes vastgelegd en bezochten we Wakiki beach. In onze golf van vreugde vergaten we de parkeermeter te vullen, schade; 40 $ (die we niet gaan betalen uiteraard). (4) De volgende dag hadden we een vlucht geboekt naar Big Island, het vulkanische eiland van Hawaii. Bij het inchecken werd onze vlucht niet herkend en de laatste vlucht naar Big Island was 3 uur eerder al vertrokken... Ik rook meteen die geur van ongeluk en berreide me op het ergste voor en jahoor... blijkbaar hadden we de vlucht andersom geboekt, dus vanaf Big Island naar Honolulu. Maureen had de vluchten geboekt en ik heb over haar schouder meegekeken en weet 100% zeker dat deze fout niet aan onze kant lag! Maar goed, schade; 75$ pp en 7,5 uur slapen en hangen op het vliegveld en 8 uur te laat bij ons hotel aankomen!! (5) Op Big Island kostte een taxi van hostel naar autoverhuurbedrijf 20 $ en na een taxi te hebben gepakt om de auto te pakken bleek dat Maureen haar rijbewijs en creditcard vergeten was, schade; 40 $ (6) Maureen was 2 dagen half ziek, aangezien zij de chauffeur was werd verplaatsen moeilijker. (7) Snelheidsboete, we reden 62 mph waar 45 toegestaan was! Schade; 152 $. Al met al een lekker lijstje dus en dan laat ik alle kleine gevalletjes zelfs nog achterwege! Toch probeerde ik ondanks alle tegenslagen positief te blijven en relativeerde ik alles met het feit dat ik godverredomme in Hawaii zit!
 
Onze laatste dag in Bis Island kregen we een bericht van de parkranger: "Heb je het gehoord? De lavastroom is weer begonnen!" Wij als een stel gekken joelend de auto in gesprongen en onze Tom Tom op Lava Flow Overview gezet... Het klinkt misschien gek, maar na de lavastroom bezichtigd te hebben kregen we de wind in de rug en zat alles ons mee. Ons laatste eiland was Kauai en dit is veruit het mooiste plekje op aarde waar ik tot nu geweest ben. Ze noemen het de achtertuin van Hawaii want alles is zooo adembenemend groen. 
 
Maureen vertrok 3 dagen eerder dan ik en het moment dat ze vertrok viel er een soort van rust over me heen....ik was weer alleen en ik voelde me top. Mijn laatste 3 dagen waren dan ook weer spectaculair, omdat ik weer van de ene vreemde situatie in de andere viel. Van BBQ-en met surfgangs tot slapen bij een local zijn ouders. Ik ga jullie niet vervelen met alle details, anders wordt mijn verhaal weer veels te langs.
 
Vandaag luid ik mijn eerste dag in Australie in. Het valt me behoorlijk zwaar om de klok weer op een normale tijd te zetten, want de laatste 10 dagen leefde ik op Fiji time. Fiji time betekent dat je nooit op de klok kijkt, de hele dag slaapt, leest en drinkt en dat je jezelf uit een hangmat of uit het blauwe water hijst als je de locals op de trommel hoort rammen. Want een trommelroffel betekent dat het eten klaar is. Erg lekker leventje dus! Nu is het geld erdoorheen en moet ik serieus gaan nadenken hoe ik de komende 6 maanden in Oz in ga richten! Maar goed, de ervaring van afgelopen 6 maanden gaat mij dit absoluut makkelijker maken!
 
Fotos van Hawaii zijn te vinden om onderstaande links;
 
 
 
De laatste tijd had ik wat moeite met plaatsen van fotos, daarom hier de links naar alle fotos van Amerika;
 
 
 
Mijn nieuwe Australische nummer is: 0061450686958
 
Dag allemaal!!
reacties 12 | bewerk | geef kudos | verstuur | kopieer | bekeken x 198


3 Frenchies and the Dutch
| 28 Juli 2008 | 06:52:52
Daar ben ik weer!
 
Zoals sommige van jullie misschien al hadden kunnen inschatten werd het vanaf het moment dat ik Vancouver verliet moeilijker voor mij om frequent up te daten. Daar komt nog eens bij dat ik nu een stedenhoppend leven lijd waarin ik zeker 3 keer meer indrukken op doe dan in mijn bekaderde leventje in Vancouver. Op dit moment zit ik in een gezellig en intiem hostel in San Francisco, er is gratis internet, dus ik ga mijn ervaringen van afgelopen 5 weken maar eens rustig een plaats geven in mijn volgepompte hoofd....

Op het moment dat ik terugkeerde in Vancouver was er naar mijn idee iets veranderd... ik stapte met lichte koorts uit de greyhound, arriveerde bij mijn voormalige hostel en het warm onthaal waar ik op gehoopt had, was nergens te bekennen. In 2 weken tijd waren er nieuwe gezichten achter de frontdesk gekomen, en deze mensen waren niet bereid om mij direct aan een zacht bed te helpen. Aangezien ik ondertussen al 55 uur wakker was, raakte ik hier behoorlijk geirriteerd door. Toen maar boven een plekje op gaan zoeken in de tv kamer, maar door een missende ventilator werd ik hier al gauw door nachtmerries en zweet verdreven. Verder was het hostel afgeladen met nieuw volk en hadden een aantal van de vaste rotten in de 2 voorgaande weken hun biezen gepakt. Ik vond dit voor mij ook een mooi moment om een punt te zetten achter mijn Samesun verblijf dus na 1 nachtje uitzieken zei ik mijn ouderlijke huis vaarwel, kocht ik een lelijk strandluchtbedje bij de speelgoedwinkel en zette ik mijn kamp op bij mijn ex-collegas Tony en Asher. De 2 knapen komen uit oost-Cananda (Toronto) en het gezellige was dat Tonys hele Vietnamese familie op dat moment over was. Ontzettend aardige mensen die me vroegen of ik een pilsje bij mijn engels ontbijt wilde! We sliepen daar dus voor 2 dagen met zijn 7-en, en ik voelde me echt thuis bij hun. Lekker wakker worden met mijn eigen TV, ontbijtje maken... ik denk dat ik die privacy toch wel gemist had de afgelopen maanden. UIteindelijk heb ik 7 dagen daar geslapen, ik heb ze mijn fiets gegeven en zorgde voor een stabiele biervoorraad. Mijn laatste 2 dagen in Van waren echt perfect. De eerste dag heb ik samen met mijn Berlijse kameraad Sabrina een avonturen wandeltochtje gemaakt over Bowen Island. 2 flessen wijn mee en gekke paadjes, riviertjes en geheime ingangen verkennen. Wilde bessen eten, platte keien zeilen en mooie plaatjes schieten. Het was zo;n heerlijk melige dag vol zonneschijn en mooie gesprekken! De dag erna kwam Aaron me ophalen in zijn goude kever en zijn we naar het hippie/naakt strand van Vancouver gescheurd. Omringt door Franse muzes en verschrompelde piemels zagen we de zon verdwijnen in de zee. Overal wiet en instrumenten...wat een mooie afsluiter van mijn tijd in Vancouver.

Mijn volgende bestemming was Victoria, Vancouver Island. Mijn plan was om daar met de ferry heen te gaan en dan vanuit Victoria een speedferry naar Seattle te pakken. Zo bedacht zo gedaan, dus de volgende dag was ik Victoria. Leuke stad, niet heel bijzonder. Na de verplichte stadverkenning kwam ik erachter dat er een Ska fest op het stadprogramma stond. Het was gratis en de zon scheen dus genoeg reden om even mijn neus naar binnen te steken. De sfeer was lekker vrolijk (zoals altijd met ska muziek) en na een paar pils werd ik aangesproken door de miepen van het tourist info center. Zij hadden me die dag geholpen met het boeken van mijn Ferry en herkende mijn gezicht. Leuke en sociale grieten, dus al gauw voegde ik me bij hun groepje en namen ze me op sleeptouw door de stad, met een gezellige afterborrel in 1 van hun appartamenten. Had ik me die middag nog bedacht wat ik zoal in me eentje moest gaan doen in die stad, de oplossing kwam weer vanzelf aanwaaien...heerlijk!

Na een strakke bootrit van Victoria naar Seattle kwam ik aan in een hostel die tot nu toe met stipt op nummer 1 staat in de lijst van zeer aangename hostels, the green tortoise! Zeker de helft van de bewoners speelt een instrument, jamt elke avond in de stomende rookkamer (die hebben ze niet in Canada, dus het was heerlijk om weer een pils en een sigaret onder een dak te kunnen combineren) en de sfeer is ubersociaal. Voor het eerst sinds tijden heb ik 5 dagen non-stop in het hostel gezeten, goedkope amerikaans bocht bier ingeslagen en maar ouwehoeren en lol trappen. Er was gratis ontbijt en 3 keer per week maakte zij een maaltijd voor iedere bewoner. Daarnaast hadden alle bedden gordijntjes, een persoonlijke ventilator en lampje en een stopcontact voor electronica e.d. Fantastisch. Op een bezoekje aan het music museum met een Jimmy Hendrix expositie na, heb ik de hele stad aan me voorbij laten gaan en het interesseerde me geen zier. Ik sta sinds een aantal weken nog sterker achter mijn standpunt dat ik grotendeels voor de mensen reis en niet voor de gebouwen van 80 verdiepingen en de allereerste starbucks vestiging. Vooral in Noord Amerika ben ik misschien wel een verwend kindje geworden, want eergister reden we onze SUV (uitleg volgt in enkele minuten) over de befaamde Golden Gate Bridge en het deed me vrij weinig. 8 maanden geleden had ik verwacht dat tijdens dat moment mijn nekharen rechtovereind begonnen te staan, in werkelijkheid viel dat dus vies tegen!

Mijn plan was om in Seattle eens even flink rond te neuzen voor een ritje naar San Francisco of verder. Na 4 dagen kwam ik de Franse belg Mongi tegen die van plan was om vanaf Portland met 2 fransen naar San Fran te gaan.   Hij leek mij een beste vent dus na wat sociaal gebrabbel bracht ik hem subtiel de vraag of er nog een plekje over was voor een Dutchman. Hij vond het geen enkel probleem alleen de andere 2 fransozen moesten wel instemmen. Zij waren in Portland dus ik pakte de volgende dag samen met Mongi (ja, hij weet zelf ook niet waarom zijn ouders hem zo;n jungle-achtige naam gegeven hebben) de greyhound naar Portland gepakt om te meeten met Frenchie 1 en 2 en op zoek te gaan naar een geschikte auto.
 
Het resultaat was een gelikte SUV, van een Aziatisch merk waar ik   nu alweer de naam van vergeten ben, auto's interesseren me nog steeds niet zo denk ik. Een kenmerk van Fransen is   hun gebrek aan de engelse taal en hun drang om altijd Frans te spreken in het bijzijn van andere nationaliteiten. Zij hebben me hier dan ook netjes voor gewaarschuwd, waarna ik ook weer netjes instemde dat ik hier geen grote problemen mee zou hebben. Eerlijk gezegd vond ik het heerlijk. Tijdens felle discussies over welke weg, welk national park en hoeveel geld te besteden zat ik lekker onderuit met mijn boek en mijn muziek mezelf optimaal te vermaken met het uitzicht. Ik vond het echt een verademing om weer onderweg te zijn, te camperen, slapen in de auto, koude worst met ketchup als ontbijt met doritos en bananen als avondeten. Wassen en tandenpoetsen in het helblauw meer en mijn grote boodschap achter te laten in de struiken. Primitief leven kan een onzettende kracht geven want ook al sliep ik zonderslaapzak op een strandluchtbedje in de auto, soms verlamd van de kou.... s ochtends was ik altijd het mannetje en klaar om barre hikes te maken in al het natuurgeweld van Amerika. Ik stond steevast een uurtje eerder op dan de rest om met mijn muziek de omgeving en de bossen te verkennen, naast een verlaten meertje neer te ploffen en mijn boekje te lezen! Optimaal genieten!
De eerste ochtend was direct al een lachertje, na 1 nachtje met zijn 4-en in de auto te hebben geslapen stappen de Fransjes uit de auto zonder sleutel. 10 minuten later willen zij de deur opentrekken alleen deze was op slot, met de sleutels in het handschoenenkastje. Top! We stonden echt in de verdwaalde bergen van Oregon, zonder telefoonbereik, plannen te bedenken van ruitje breken tot liften naar de volgende stad. Uiteindelijk besloten Mongi en ik onze duim op te steken zodat we   in de eerstevolgende grote stad ons autoverhuurbedrijf konden bellen, helaas geen succes. Daarna maar stomme gebaren maken en wijzen naar onze auto, en hopen dat iemand doorheeft dat   we in de problemen zitten. Een uurtje later kregen we hulp van een vriendelijke vrouw uit Florida, die voor ons mr pop-a-lock zou bellen. Volgens haar kraakte die man auto's voor zijn beroep en was   hij precies de persoon die we zochten... Nadat de vrouw gebeld had in een gebied met netwerk, kwam ze terug om te melden dat pop-a-lock binnen 45 minuten op locatie zal zijn. Helaas, na 3 uur nog geen popalock, maar wel de politie, brandweer en ambulance. Zij hadden via de speaker te horen gekregen dat er iets ergs gebeurd was langs te weg met een groep toeristen en een SUV! Ik lachte mijn broek af! Ze waren allemaal heel behulpzaam en de brandweer zou zorgen voor hulp. Net toen de brandweer hulp opgeroepen stond popalock daar ineens, met een vreemd apparaat in zijn hand. HIj had verkeerde aanwijzingen gekregen en stond 3 dorpen verderop naar ons te zoeken. Het was een ontzettende ouwehoer en hij bleef maar doorgaan over al zijn technieken, over hoe succelvol zijn bedrijf is e.d. Hij liet zelfs fotos zien van trucks die hij open had weten te krijgen! Maar hij bedoelde het goed en we betaalde hem 45 dollar voor zijn verrichtte diensten en vervolgde onze trip.
 
Onderweg belde ik moeders vanaf een Wall-Mart en zij wensde een goede reis naar Hawaii de volgende dag. Ik belde haar op 20 juli en ik nam aan dat mijn vlucht naar Hawaii op de 1ste van augustus zou vertrekken. Maar zoals jullie weten hebben moeders altijd gelijk dus het zweet brak me vierkant uit. 10 minuten later checkte ik mijn tickets en jahoor, mijn vliegtuig naar Hawaii vertrok op de 21ste!! Vanaf dag 1 heb ik de verkeerde dag in mijn hoofd gehad, en door mijn ouderwetse laksheid heb ik tussendoor geen datum meer gecheckt...maar al met al was ik zeer rustig onder de situatie. 2 dagen later mailde ik mijn reisorganisatie en die lieten me weten dat de vliegtuigmaatschappij naar Hawaii 3 weken geleden failliet is gegaan. Ze hadden me dit per mail laten weten alleen ik heb dit nooit ontvangen! UIteindelijk krijg ik het geld voor mijn orginele ticket terug en heb ik alweer een nieuwe geboekt. De schade komt neer op 100 euro en daar ben ik zeer tevreden mee!  
 
De roadtrip duurde in totaal 8 dagen en we hebben 4 nationale parken bezocht. Ik was bang om bevangen te raken door de hitte in west amerika maar het valt me reuze mee. De nachten zijn koeler en overdag kan ik prima mijn ding doen zonder overmatig vocht te verliezen. Wat ik al eerder zei ben ik nu in San Francisco, tot dusver mijn meest favoriete stad in Noord Amerika. De stad swingt en bruist van het leven, mijn eerste nacht belandde ik in een woeste bluesbar met lokale krakemikkige blueshelden, die snaar voor snaar rillingen op mijn rug bezorgden. Tijdens mijn reis ben ik de oude blues veel meer gaan waarderen dus dat moment kon niet meer stuk voor me. Het enige probleem in San Fran was overnachten; alle populaire steden in West Amerika zijn constant 2 weken van de tevoren volgeboekt. Ik ben iemand die dag tot dag beslist wat mijn volgende stap is, dus in iedere stad moet ik zwoegen voor een slaapplek. Alleen is dit nog wel te doen, met 3 Fransen erbij wordt het een stukje moeilijker. Na het terugbrengen van de huurauto zocht ik dichtbijzijnde hostel en heb ik daar mijn smeekbede gehouden. Na een uurtje zeuren en sociaal doen ging de manager overstag en gaf hij ons de bank. Voorafgaand had ik al zonder succes 20 motels en hotels gebeld, dus Manager Dave kon zich inleven en wist dat we anders aan de straat overgeleverd waren. Afgelopen maanden heb ik enkel in grote hostels geleefd, hier is het klein en ik moet zeggen dat het me goed bevalt. Ons kent ons sfeertjes zijn doorgaans toch wel iets voor mij denk ik. Gezamelijk ontbijten en een algemeen lijstje voor de liquor store, ja het is jammer dat ik morgen alweer moet vertrekken...
 
Voor nu nog even een lekker plaatje, door mij veel beluisterd tijdens het vroege opstaan, sluipend door het gras op zoek naar mooie plekjes in onbekend gebied.
 
http://www.youtube.com/watch?v=yaFYc_RxNsI&feature=related
 
De volgende bestemming is LA, ik heb de coastal trainrail geboekt en die vaart me 12 uur langs de kust van West Amerika. Om 6 uur s ochtends gaat mijn wekker, maar ik heb er ontzettend veel zin in!
 
x  
 
 
 
 
 
 
 
reacties 3 | bewerk | geef kudos | verstuur | kopieer | bekeken x 130


Muziekloos in the Rockies!
| 03 Juli 2008 | 00:25:45
Vrienden!
 
Een dag of 10 geleden werd mijn incasseringsvermogen flink op de proef gesteld. Het was al zwaar genoeg om mijn nieuwe thuishaven te verlaten, ik had alleen niet verwacht dat ik dit ook nog eens zonder camera en mp3 speler moest doen :( Een smerige dief heeft mijn herrinneringen (al mijn fotos en filmpjes) en mijn brandstof (mijn eigen gvd briljante muziekcollectie) uit mijn kluis gestolen. Samen met mij waren er nog 10 andere slachtoffers, waaronder een aantal mensen die hun creditcards en identiteits papieren in hun kluis bewaard hadden. Erg pijnlijk allemaal! De enige remedy was pils drinken en voetbal kijken, wat uiteindelijke ook nog eens in een onverwachte nederlaag eindigde... Een zwarte dag in de geschiedenis van mijn reizigersbestaan, maar goed, accepteren en verder leven waren de 2 termen die ik mijn kop probeerde te rammen. Toch had ik hier meer moeite mee dan ik dacht, de volgende dag had ik namelijk een 15 uur durende busreis voor de boeg.  De weg tussen Vancouver en Banff heet the Trans Canadian Highway en werd door veel reisgenoten getipt als adembenenemd. Daarnaast was ik in het bezit van een electronica album die volledig gebaseerd is op de Trans Canadian.... uiteraard was ik mezelf dus al weken aan het voorbereiden om lekker weg te gaan dromen op mijn muziek tijdens mijn busreis.  Helaas, het mocht niet zo wezen! Toen ik Banf national park binnen reed zag ik een prachtig plaatje, 2 regenbogen onder elkaar, grillige bergen en blauwe rivieren... normaal gesproken zou direct de japanse toerist in me naar boven komen, ditmaal had ik helaas geen apparatuur!
 
Genoeg treurnis, over naar mijn nieuwe avontuur! Ondertussen ben ik alweer 10 dagen in Banff, wat tevens ook mijn laatste dag is. Banff is echt verschrikkelijk mooi, alhoewel oogt het dorpje wel behoorlijk kunstmatig en disney-achtig. Bij aankomst ben ik maar direct even gaan neuzen bij Mieke en Jodies oude werkgever, lekker kletsen over de Meern met Marini en meteen het nummer gevraagd van hun zoon Jimmy.  De drank in Banff is echt gevaarlijke goedkoop. Alle clubs en barren strijden tegen elkaar met aanbiedingen die gaan van 25 ct beers tot dolllar mixdrankjes. Daarentegen is de rest van de producten ververvelend duur. Het is gewoon touristen village nr 1 in Canada dus alle winkeleigenaren weten dat ze de hoofdprijs kunnen vragen. Aangezien ik tijdens mijn afwasperiode en behoorlijk eetverslaving heb opgebouwd, heb ik erg op moeten letten dat ik geen 40 dollar per dag aan eten besteedt!
 
Ik heb Vancouver wel een beetje gemist de afgelopen dagen, de hecktiek, het goedkope voedsel, de zwervers en natuurlijk mijn nieuwe vrienden. Het hostel in Banff is rustig, geen impulsieve feestjes, geen lamme mensen op de gang en mooie ruime en schone kamers. Maar na een dag of 2 praatjes maken en mensen analyseren heb ik toch wel weer een fijn gezelschap om me heen gecreeerd. De zon heeft 7 van de 10 dagen hard geschenen, wat resulteerde tot veel borrels bij de rivier, mooie hikes en ander outdoor plezier. S nachts na het stappen maakte we kampvuurtjes en dronken we vodka en ondanks dat ik Vancity miste voelde het goed om even 10 dagen vlakbij de natuur te zijn. Heb helaas geen beer kunnen spotten maar heb wel een aantal andere bijzondere dieren voorbij zien hobbelen. Verder heb ik hier Canada day gevierd, een heerlijk burgerlijke feestdag met de parade, het muziekpodium en natuurlijk het afsluitende vuurwerk. Die dag daarvoor heb ik mijn principes aan de kant gezet en heb ik een lekkere foute schuimparty bezocht. Onverwachts erg naar mijn zin gehad daar.
 
Helaas heb ik geen gebruik kunnen maken van de bank van mijn Australische connectie in Banff. Ze werkt als housekeeper in het Banff Center en zij hadden beloofd personeelwoonruimte te geven, maar aangezien het Banff Center ruimte tekort hebben ze een aantal hostelbedden geboekt voor de overgebleven mensen. Wel jammer, want 33 dollar per nacht komt toch wel hard aan!
 
Wat een ook een pre was, is dat een Nieuw Zeelander in onze Banff-gang een auto in bezit had. Eergister hebben we een vet mooie tocht naar het stadje Jasper gemaakt en deze route wordt gekenmerkt als 1 van de mooiste in heel Canada. En ik ben tot de conclusie gekomen dat dit weleens kan kloppen! Wat een wonderschoon autoritje was dat zeg! Overal watervallen, bizarre bergen en helblauwe rivieren en watervallen... onderweg is een grote kans dat je wildlife tegenkomt dus je ziet vaak grote campers geparkeerd op de vluchtstrook met stereotype toeristen met grote tele-lens cameras.
 
Morgenochtend ben ik weer in mijn ouwe vertrouwde stadje, kijk er erg naar uit om een aantal mensen weer te zien en te spreken, mijn oude werk een bezoekje te geven en weer lekker sushi weg te stouwen voor schappelijke prijzen. Als het goed is hebben 2 van mijn ex collegas een plekje op de bank voor een aantal dagen. Mijn prio morgen is het aanschaffen van een nieuwe mp3 speler, deze te vullen met muziek van al mijn contacten in Vancouver. Heb vorige week ook al een download wishlist gemaild naar de 2 Engelse jongens, misschien kan ik de schade dan toch nog een beetje herstellen!
 
Hartelijke groeten van Maarten
 
Ps: Link naar de Banff fotos komt morgen of overmorgen online!
reacties 8 | bewerk | geef kudos | verstuur | kopieer | bekeken x 152


Goodbye Vancouver!!
| 21 Juni 2008 | 01:47:00
Hi dutchies;
 
Laatst had ik een goed gesprek met een medereiziger over het “Butterfly effect”. Kort omschreven betekent dit dat de verandering in de bewegingssnelheid van de vleugels van een simpele vlinder invloed uitoefend op de rest van de wereld. Deze denkwijze is naar mijn idee erg toepasbaar op de wereld van de reiziger. Wanneer een reiziger op zijn plaats van bestemming arriveert, wordt hij opengesteld aan een tal van keuzes die zijn verblijf en misschien de rest van zijn leven gaan bepalen. Hoe had mijn leven in Vancouver eruit gezien als ik voor een ander hostel en een andere baan gekozen had? Mijn omgeving had compleet anders geweest en de mensen waar ik me nu comfortabel bij voel zou ik niet eens ontmoet hebben. Best een gaaf en vreemd gevoel!

Vorige week zondag had ik echt een van mijn meest fantastische dagen in Vancouver. Pinkys had een staffmeeting georganiseerd om 1 uur s middags, het zonnetje scheen dus iedereen zat lekker gratis cocktails te pimpelen op het terras terwijl onze manager mooie praatjes hield over de toekomst van het restaurant. Na een uurtje verder we vrijgesteld voor het strand dus iedereen verplaatste zich 2 km verder na een bezoek aan de zogenaamde “bottle shop”. Het was mijn vrije dag dus het was een lekker gevoel om niet constant op mijn horloge te hoeven kijken of het al 6 uur was. Rond 7 uur was ik terug in het hostel en mijn Australische buddy Eve was eten aan het koken en ze liet weten dat ze wel een helpende hand kon gebruiken. Dat hoef je mij geen 2 keer te vragen dus 5 minuten later stond ik lekker “tipsy” groenten te hakken met een fijne maaltijd in het verschiet. Na het diner werd ik gebeld door onze General Manager, of ik behoefte had aan wat gratis borrels op het terras van Browns, de dochteronderneming van Pinkys. Uiteraard hoeft men dit soort vragen ook geen 2 keer aan mij stellen dus enige minuten later zat ik ik fijne Lager te drinken met de grote jongens van het restaurant. Erg leuk om een keer normale gesprekken met ze te voeren, omdat ik deze mensen normaal alleen maar leiding zie geven in het restaurant.

Het mooie van deze avond was dat ik een concert van Jamie Lidell op mijn programma had staan. Mr Lidell maakt harde snelle soulfunkrock met wat electronische verrassingen tussendoor dus ik was best verheugd om hem te gaan bezichtigen. Ik was ondertussen ook al aardig beschonken dus vol goede moed stapte ik alleen de concertzaal binnen en werd ik verwelkomd met een hele coole dj die alleen maar 50-ties en 60-ties rockabilly and boogaloo platen aan het draaien was. Iedereen was al lekker aan het swingen en Jamie Lidell zou over een uurtje beginnen met zijn band. Na wat zaalverkenning was het tijd voor een peukie en al gauw raakte ik in gesprek met 2 gasten uit Brighton, UK. Tim en Dr. Suresh (omdat hij precies op de dokter uit de hitserie “Heroes” lijkt) deelde exact dezelfde interesses op muzikaal gebied als ik dus ik besloot direct om me die avond bij hen aan te sluiten. Het concert was briljant! Na afloop maakte we direct een afspraak om die week daarop de Italiaanse geweldenaar Venetian Snares te bezoeken (waar ik ondertussen dus al geweest ben) en met grote glimlach tussen mijn oren wandelde ik terug naar mijn hostel, waar bij binnenkomst een vrolijke balconyparty aan de gang was.....en daar ben ik gek op! Lekker dansen en vlees eten op het balkon, leuke nieuwe mensen ontmoet, waaronder een meisje uit Sydney die de volgende ochtend om 8.30 met het vleigtuig naar Banff vertrok. Maar ze had niet zo'n zin om te slapen dus ik offerde mezelf op haar gezelschap te houden tussen 5 en 8. Vind het namelijk altijd erg plezierig om diep in de nacht buiten in het hostelportiek te hangen en hoog niveau gesprekken te voeren. Deze nobele daad heeft me uiteindelijk wel een slaapplek in Banff bezorgd aangezien ze daar voor een jaartje gaat wonen en werken..... het is allemaal zo simpel! Wat een heerlijk complete dag!

Voordat ik vertrok uit Nederland had ik het idee dat ik Nederlandse nieuws e.d. scherp zou gaan volgen, omdat ik nou eenmaal alles wil weten. Eenmaal overzee interesseert me de hele Nederlandse situatie me geen drol! Fitna te the movie?!? In Nederland was ik ontzettend benieuwd met welk beeldmateriaal onze blonde rakker zou komen, hier heb ik nog geen eens de moeite genomen om erdoorheen te skippen, het is simpelweg gewoon niet belangrijk! De gouden kooi; hoe gruwelijke nonsens tv het ook was, ik volgde het sporadisch en was misschien wel een stiekeme fan! Een stap op de Canadese bodem en de gouden kooi is compleet uit mijn lijst van interesses gewist. Ik kijk misschien 1x per week op nu.nl maar kap mijn sessie binnen 20 seconden af. Niets kan mijn aandacht trekken en dat voelt goed!

Bijna iedere newbie reiziger ligt voor zijn vertrek soms dagen, weken of misschien wel maanden wakker met de vraag in zijn hoofd; ontmoet ik wel leuke mensen? Ik was ook constant aan het peinzen en probeerde vooraf al te bedenken hoe mijn leven er hier uit ging zien. Tijdens mijn werk rook ik vaak alleen een sigaretje op mijn analyseertrapje om de hoek. Ik noem dit mijn analyseertrapje omdat ik hier altijd rustig mijn stituatie in Vancouver analyseer, vaak maak ik dan de vergelijking met alle gedachten, twijfels en kronkels die ik had in de periode voordat ik het vliegtuig in stapte. De meeste mensen die mijn trapje passeren zullen wel denken dat ik bezopen ben want ik zit vaak in mezelf te lachen en te grinneken! Na 10 weken Vancouver heb ik meerdere groepjes vrienden (werk, hostel en hostelverlaters) en een aantal losse flodders, waardoor het gewoon moeilijk is om tegen mijn collega's te zeggen; “Sorry, ik ga vanavond met andere mensen op stap”. Waarop zij weer zeggen: “Ooh, gaan we populair doen!” Deze luxe situatie had ik van tevoren nooit zien aankomen!
 
Waar ik natuurlijk ook veel over nadenk op mijn trapje is de inrichting van mijn reis; en ik ben toch wel tot de conclusie gekomen dat ik het niet beter had kunnen bedenken! 3 maanden Vancouver hebben met nu al zoveel goeds opgeleverd! Ten eerste is Vancouver overspoeld met Ozzies, wat betekent dat ik nu door heel Australie een flink aantal banken, sofas en tapijtjes heb waar ik op kan crashen. Ik heb namelijk niet zo'n behoefte om in Australie weer de hele sociale riedel in de hostels te ondernemen en vind het veel leuker om old friends te bezoeken. En het scheelt me een hoop knaken natuurlijk! Daarnast is het lente als ik in Australie aankom, dus ga ik eerst 2 maandjes hard werken om bij te cashen zodat ik de hele hete zomer niet hoef te bikkelen. Vervolgens heeft 3 maanden werken in Vancouver me een tripje naar Vancouver Island opgeleverd. Mijn collega Inga is opgegroeid in Victoria (de hoofdstad) en aangezien haar ouders daar nog wonen en wij goed met elkaar overweg kunnen neemt ze me 2 dagen op Vancouver Island tour. Het mooie hiervan is dat ze een auto heeft dus dat maakt de hele trip mooier, goedkoper en comfortabeler! Als laatste heb ik in Vancouver een Hawaii buddy gevonden. Ze heet Maureen, komt uit Hamburg en verblijft ook al enige tijd in the Samesun hostel. Maureen was al een aantal weken aan het dromen om Hawaii te bezoeken maar ze wilde de trip niet alleen ondernemen. Een week na onze ontmoeting boekte ze haar ticket naar Honolulu en ik weet nu al dat ze een perfect gezelschap is voor mijn tripje Hawaii!

Over 2 dagen verlaat ik Vancouver en zal mijn echte rugzakleven beginnen. Voor mijn gevoel heb ik mijn hele Vancouver lijstje afgevinkt dus ik kan hier met een gerust hart vertrekken. Vooral de hike naar de top van Grouse Mountain (de hoogste berg in Vancouver, 1200 m, 2,5 km trappenlopen) afgelopen week was echt supergaaf. Aangezien ik niet echt fit ben was ik een beetje bang voor de berg, maar al gauw nam ik de leiding en had ik echt plezier in het zwoegen. Eenmaal op de top smaakte de pils zo verschrikkelijk goed!
Het vreemde is dat ik weer een beetje hetzelfde gevoel heb als toen ik uit Nederland achter me liet, alleen zonder al de twijfels en onzekerheden. Vanaf nu wordt het alleen maar avontuurlijker aangezien ik meer genoodzaakt ben om uit mijn rugzak te leven. Hier in Van City had ik gewoon mijn kamer waar ik 3 maanden lang al mijn zooi uitgestalt had en nooit na hoefte te denken over tasindeellogica. Ik ga straks eerst maar eens naar het leger des heils om de helft van mijn kleren te dumpen, de wasmachine in mijn hostel heeft namelijk al mijn Nederlandse shirts omgetoverd in gaytops en mijn winterjas zal ik tot en met oktober 2010 niet meer nodig hebben!

Hierbij wil ik mijn verblijf in Vancouver afsluiten met 3 muziekstukken die ik tijdens mijn verblijf ontzettend veel gehoord en dus veel waarde aan hecht;

http://www.youtube.com/watch?v=ip1zsUIosoA

http://www.youtube.com/watch?v=59-3i7EvBu8

http://www.youtube.com/watch?v=K0dfd_L4tDk

Nieuwe fotos zijn te vinden op; http://www.mijnalbum.nl/Album=N6KZGRRQ
Als jullie een duidelijker beeld willen schetsen van al de mensen in mijn omgeving hier raad ik je aan om je aan te melden op Facebook, daar zie je namelijk leuke onderschriften en namen bij de gezichten op de fotos! Vanaf nu kunnen jullie me trouwens niet meer bellen op mijn huidige nummer, in Noord Amerikan veranderd je telefoonnr namelijk per staat als je een abbonement hebt. Zodra ik een nieuw nummer laat ik het direct weten!
 
Bye Vancouver, it's been a pleasure!

reacties 10 | bewerk | geef kudos | verstuur | kopieer | bekeken x 185


 
 Emailalerts


 Profiel
naam: Maarten van Engelen
leeftijd: 24
provincie: utrecht
opleiding: hbo
beroep: Wereldburger
>> uitgebreid profiel

 Logs
Slotwoordjes
Kamperen met gevorderde
Re-united!
Country Racing
Vallen en opstaan, oftewe
Gastvrijheid en Cold Turk
Van de stad der zonden na
3 Frenchies and the Dutch
Muziekloos in the Rockies
Goodbye Vancouver!!
Vancouver storys
Structuur in VanCity
Jobsearching Vancouver
Vancouver, week 1 alleen
New York is........
Pils in New York
Het is zover!
Wereldreis is offcieel!

 Laatste 10 reacties
Wow, wat een verhaal w14:48
Wat kan jij geweldig s11:19
Was fred hierbovenn19:14
Maapen!!! zo...mooi sl19:13
Amen !   tot za19:09
Wat een prachtig slot!10:55
Lieverd, heel veel ple16:40
Lieve schat,   13:06
Echt heel cool geschre12:43
Wow, cool geschreven! 10:56

 Fotoalbum

 Archief
Maart-2009
Februari-2009
Januari-2009
November-2008
Oktober-2008
September-2008
Augustus-2008
Juli-2008
Juni-2008
Mei-2008
April-2008
Maart-2008
Februari-2008

 Mijn vrienden

>> Voeg me toe.

Home   weblog sinds: 2008-02-26

Ontwikkeld door punt.nl en gehost door mijndomein.nl